๓. ภรุราชชาดก เล่ม ๒๗

๓. ภรุราชชาดก (๒๑๓)

ว่าด้วยประทุษร้ายผู้มีศีลย่อมวิบัติ

(พระบรมศาสดาทรงเล่าเรื่องนี้แล้วตรัสว่า)

{๒๗๕} [๒๗๕] เราได้ฟังมาว่า ‘พระราชาในภรุรัฐได้ทรงลำเอียงต่อฤๅษีทั้งหลาย แล้ว ทรงประสบความวิบัติขาดสิ้นพร้อมทั้งแว่นแคว้น’

{๒๗๖} [๒๗๖] เพราะฉะนั้นแล บัณฑิตทั้งหลายจึงไม่สรรเสริญการลุอํานาจ ฉันทาคติ บุคคลควรมีจิตไม่คิดร้าย กล่าวแต่คำที่อิงความจริง

๔. ปุณณนทีชาดก (๒๑๔)

ว่าด้วยการไม่ระลึกถึง

(พระราชาทรงระลึกถึงคุณปุโรหิตโพธิสัตว์ จึงเขียนข้อความลงใน ใบลานว่า)

{๒๗๗} [๒๗๗] ชนทั้งหลายพึงพูดถึงแม่นํ้าที่เต็มแล้วว่าสัตว์อะไรดื่มกินได้ พูดถึงข้าวกล้าที่เกิดแล้วว่าสัตว์อะไรซ่อนอยู่ พูดถึงบุคคลที่รักกัน ไปสู่ที่ไกลว่าจะกลับมาถึงเพราะสัตว์อะไรมาบอกข่าว สัตว์นั้น เรานำมาให้ท่านแล้วขอเชิญบริโภคเนื้อสัตว์นั้นเถิด ท่านพราหมณ์(ปุโรหิตโพธิสัตว์อ่านข้อความแล้วก็ทราบว่าพระราชทรงคิดถึงจึง กล่าวว่า)