arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุสนาฬิวรรค

๕. กฏาหกชาดก เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในกุสนาฬิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๕ กฏาหกชาตกํ

๕. กฏาหกชาดก

ว่าด้วยคนขี้โอ่

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุสนาฬิวรรค กฏาหกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

บาลี (สยามรัฐ)

พหุมฺปิ โส วิกตฺเถยฺย อญฺญํ ชนปทํ คโต

อนฺวาคนฺตฺวาน ทูเสยฺย ภุญฺช โภเค กฏาหกาติ ฯ

กฏาหกชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

๑ สี. ยุ. ททิมฺปยํ ฯ

ฉบับหลวง

ผู้ใดไปสู่ชนบทอื่น ผู้นั้นพึงกล่าวอวดแม้มากมาย ดูกรกฏหกะเจ้าของเงินจะติดตามมาประทุษร้ายเอา เชิญท่านบริโภคอาหารเสียเถิด.

จบ กฏาหกชาดกที่ ๕.

จบ ๕. กฏาหกชาดก