๗. กามวิลาปชาดก เล่ม ๒๗

อุจฺเจ สกุณ เฑมาน ปตฺตยาน วิหงฺคม

วชฺชาสิ โข ตฺวํ วามูรุํ จิรํ โข สา กริสฺสติ. (๑)

นกผู้มีปีกเป็นยานพาหนะบินได้สูง

ขอท่านช่วยบอกภรรยาของข้าพเจ้า

ผู้มีขาอ่อนประดุจลำต้นกล้วยให้ทราบด้วย

เมื่อนางไม่รู้จักรอคอยข้าพเจ้าเป็นเวลานาน

อิทํ โข สา น ชานาติ อสึ สตฺติญฺจ โอฑฺฑิตํ

สา จณฺฑี กาหติ โกธํ ตํ เม ตปฺปติ โน อิธ. (๑)

นางเองเป็นคนโหดร้าย ยังไม่รู้ว่าหลาวนี้เขาปักไว้

เพื่อเสียบประจานข้าพเจ้า ก็จะโกรธ

ความโกรธของนางย่อมทำให้ข้าพเจ้าเดือดร้อน

แต่หลาวในที่นี้ไม่ทำให้ข้าพเจ้าเดือดร้อนเลย

เอส อุปฺปลสนฺนาโห นิกฺขญฺจุสฺสีสเก กตํ (๑)

กาสิกญฺจ มุทุํ วตฺถํ ตปฺเปตุ ธนกามิยาติ. (๒)

กามวิลาปชาตกํ สตฺตมํ.

หอก เกราะ และแหวนวงเล็ก ๆ ที่ทำด้วยทองเนื้อห้า

อนึ่ง ผ้าแคว้นกาสีอันมีเนื้อละเอียด

ข้าพเจ้าได้เก็บไว้ที่หัวนอน

ขอนางผู้มีความต้องการด้วยทรัพย์

จงยินดีด้วยทรัพย์ที่มีประมาณเท่านี้เถิด

กามวิลาปชาดกที่ ๗ จบ