๖. สมุททชาดก เล่ม ๒๗

โก นฺวายํ (๑) โลณโตยสฺมึ สมนฺตา ปริธาวติ

มจฺเฉ มกเร จ วาเรติ อูมีสุ จ วิหญฺญติ.

นี่ใครหนอ เที่ยวบินเวียนวนอยู่รอบทะเลน้ำเค็ม

คอยห้ามหมู่ปลาและหมู่มังกรอยู่

จึงเดือดร้อนอยู่ในเกลียวคลื่น

(กาน้ำได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

อนนฺตปายี สกุโณ อติตฺโตติ ทิสาสุโต

สมุทฺทํ ปาตุมิจฺฉามิ สาครํ สริตํปตึ.

ข้าพเจ้าเป็นนกชื่ออนันตปายี

ปรากฏไปทั่วทุกทิศว่า เป็นผู้ไม่รู้จักอิ่ม

ต้องการจะดื่มสมุทรสาคร อันเป็นเจ้าแห่งแม่น้ำลำธาร

(เทวดาประจำสมุทรได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

โส อยํ หายติ เจว ปูรเตว มโหทธิ

นาสฺส นายติ ปีตนฺโต อเปยฺโย กิร สาคโรติ.

สมุทฺทชาตกํ ฉฏฺฐํ.

ห้วงน้ำใหญ่นี้นั้นจะลดลงหรือเต็มอยู่ก็ตามที

ที่สุดของน้ำแห่งห้วงน้ำใหญ่นั้นที่บุคคลดื่มแล้ว

ใคร ๆ ก็รู้ไม่ได้

ได้ยินว่า สาครอันใคร ๆ ไม่อาจดื่มให้หมดสิ้นไปได้

สมุททชาดกที่ ๖ จบ