๘. อุทุมพรชาดก เล่ม ๒๗

อุทุมฺพรา จิเม ปกฺกา นิโคฺรธา จ กปิตฺถนา

เอหิ นิกฺขม ภุญฺชสฺสุ กึ ชิฆจฺฉาย มิยฺยสิ.

ต้นมะเดื่อ ต้นไทร และต้นมะขวิดเหล่านี้มีผลสุก

เจ้าจงออกมากินเถิด

จะยอมตายเพราะความหิวทำไม

(ลิงเล็ก ๆ เชื่อแล้วไป แต่ไม่ได้อะไร จึงกลับมาพบลิงใหญ่แล้วคิดจะลวงลิง ใหญ่นั้นบ้าง จึงกล่าวว่า)

เอวํ โส สุหิโต โหติ โย วุฑฺฒมปจายติ

ยถาหมชฺช สุหิโต ทุมปกฺกานิ มาสิโต.

ผู้ใดอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่

ผู้นั้นย่อมเป็นผู้อิ่มหนำสำราญ

เหมือนข้าพเจ้าได้กินผลไม้สุกจนอิ่มหนำสำราญในวันนี้

(ลิงใหญ่ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

ยํ วเนโช วเนชสฺส วญฺเจยฺย กปิโน กปิ

ทหโร กปิ สทฺเธยฺย (๑) น หิ ชิณฺโณ ชรากปีติ.

อุทุมฺพรชาตกํ อฏฺฐมํ.

ลิงลวงลิงป่าเพราะเหตุใด

เหตุนั้นลิงหนุ่มก็ไม่ควรเชื่อ ถึงลิงแก่เฒ่าก็ไม่ควรเชื่อ

อุทุมพรชาดกที่ ๘ จบ