๖. โกสิยชาดก เล่ม ๒๗

กาเล นิกฺขมนา สาธุ นากาเล สาธุ นิกฺขโม

อกาเลน หิ นิกฺขมฺม เอกกมฺปิ พหุชฺชโน

น กิญฺจิ อตฺถํ โชเตติ ธงฺกเสนาว โกสิยํ.

ขึ้นชื่อว่าการออกไปจากที่อยู่อาศัยในกาลอันสมควรเป็นการดี

ส่วนการออกไปในกาลอันไม่สมควรไม่เป็นการดี

เพราะว่าชนจำนวนมากที่เป็นศัตรูทำคนเพียงคนเดียว

ที่ออกจากที่อยู่อาศัยโดยกาลอันไม่สมควร

แล้วไม่ยังประโยชน์อะไร ๆ ให้เกิดขึ้น ให้ถึงความพินาศ

เหมือนหมู่นกกาทำลายนกเค้าตัวเดียวให้พินาศ

ธีโร จ วิธิวิธานญฺญู ปเรสํ วิวรานุคู

สพฺพามิตฺเต วสีกตฺวา โกสิโยว สุขี สิยาติ.

โกสิยชาตกํ ฉฏฺฐํ.

นักปราชญ์รู้ซึ้งถึงวิธีการต่าง ๆ

เข้าใจถึงช่องทางของคนเหล่าอื่น

ทำพวกศัตรูทั้งหมดให้อยู่ในอำนาจแล้ว

พึงอยู่เป็นสุขเหมือนนกเค้าผู้ฉลาด

โกสิยชาดกที่ ๖ จบ