๙. สตธรรมชาดก เล่ม ๒๗

ตญฺจ อปฺปญฺจ อุจฺฉิฏฺฐํ ตญฺจ กิจฺเฉน โน อทา

โสหํ พฺราหฺมณชาติโก ยํ ภุตฺตํ ตมฺปิ อุคฺคตํ.

อาหารที่เราบริโภคแล้วนั้นเป็นของน้อยด้วย เป็นเดนด้วย

และเขาได้ให้อาหารนั้นแก่เราโดยยากแสนยากด้วย

เรานั้นเกิดเป็นพราหมณ์ เพราะเหตุนั้น

อาหารที่เราบริโภคเข้าไปแล้วจึงได้อาเจียนออกมา

(พระศาสดาทรงแสดงเรื่องอดีตนี้แล้ว ตรัสเตือนภิกษุทั้งหลายว่า)

เอวํ ธมฺมํ นิรงฺกตฺวา โย อธมฺเมน ชีวติ

สตธมฺโมว ลาเภน ลทฺเธนาปิ น นนฺทตีติ.

สตธมฺมชาตกํ นวมํ.

ผู้ใดละทิ้งธรรม มีชีวิตอยู่โดยอธรรม

ผู้นั้นย่อมไม่เพลิดเพลินยินดีลาภแม้ที่ตนได้มาแล้ว

เหมือนสตธรรมพราหมณ์

สตธัมมชาดกที่ ๙ จบ