๔. โปสิยเถรคาถา เล่ม ๒๖

อนาสนฺนวรา เอตา นิจฺจเมว วิชานตา

คามา อรญฺญมาคมฺม ตโต เคหํ อุปาวิสึ

ตโต อุฏฺฐาย ปกฺกามิ อนามนฺเตตฺว โปสิโยติ.

โปสิโย เถโร.

หญิงเหล่านี้ไม่เข้าใกล้เป็นการดี

แต่พอเข้าใกล้ ก็จักก่อความพินาศให้เนืองนิตย์

เราออกจากป่ามาสู่บ้าน จากนั้นก็เข้าไปยังเรือน

เราชื่อโปสิยะ ไม่บอกลาใคร ลุกจากเตียงหลีกหนีไป