วรรคที่ ๘

๑ สุสุขุมนิปุณตฺถทสฺสินา

มติกุสเลน นิวาตวุตฺตินา

สํเสวิตพุทฺธสีลินา

นิพฺพานํ น หิ เตน ทุลฺลภนฺติ ฯ

วจฺฉปาโล เถโร ฯ

พระโยคาวจรผู้มีปกติเห็นเนื้อความอันสุขุมและละเอียด ผู้มีปัญญาเฉียบแหลม ผู้ประพฤติศีลของพระพุทธเจ้าโดยเอื้อเฟื้อ พึงได้บรรลุ

นิพพานโดยไม่ยาก.

๒ ยถา กลีโร สุสุ วฑฺฒิตคฺโค

ทุนฺนิกฺขโส ๒ โหติ ปสาขชาโต

เอวํ อหํ ภริยายานีตาย

อนุมญฺญ มํ ปพฺพชิโตมฺหิทานีติ ฯ

อาตุโม เถโร ฯ

๑ ม. เอกุทานิยฉนฺนา ฯ ๒ ม. ยุ. ทุนฺนิกฺขโม ฯ

หน่อไม้มียอดอันงอกงาม เจริญด้วยกิ่งก้านโดยรอบ ย่อมเป็นของที่บุคคลขุดขึ้นได้โดยยาก ฉันใด เมื่อคุณแม่นำภรรยามาให้แก่ฉันแล้วถ้าฉันมีบุตรหรือธิดาขึ้น ก็ยากที่จะถอนตนขึ้นออกบวชได้ ฉันนั้น

เพราะฉะนั้น ฉันจะบวชในบัดนี้.

๓ ชิณฺณญฺจ ทิสฺวา ทุกฺขิตญฺจ พฺยาธิตํ

มตญฺจ ทิสฺวา คตมายุสงฺขยํ

ตโต อหํ นิกฺขมิตูน ปพฺพชึ

ปหาย กามานิ มโนรมานีติ ฯ

มาณโว เถโร ฯ

ฉันเห็นคนแก่ คนเจ็บหนัก และคนที่ตายตามอายุขัยแล้ว จึงละได้ซึ่งกามารมณ์อันเป็นของรื่นรมย์ใจ แล้วออกบวชเป็นบรรพชิต.

๔ กามฉนฺโท จ พฺยาปาโท ถีนมิทฺธญฺจ ภิกฺขุโน

อุทฺธจฺจํ วิจิกิจฺฉา จ สพฺพโสว น วิชฺชตีติ ฯ

สุยามโน เถโร ฯ

ความพอใจในเบญจกามคุณ ความพยาบาท ความง่วงเหงาหาวนอนความฟุ้งซ่าน รำคาญใจ และความสงสัย ย่อมไม่มีแก่ภิกษุ โดยประการ

ทั้งปวง.

๕ สาธุ สุวหิตานํ ๑ ทสฺสนํ กงฺขา ฉิชฺชติ พุทฺธิ วฑฺฒติ

พาลมฺปิ กโรนฺติ ปณฺฑิตํ ตสฺมา สาธุ สตํ สมาคโมติ ฯ

สุสารโท เถโร ฯ

การเห็นสัตบุรุษทั้งหลายผู้เพรียบพร้อมด้วยศีลาทิคุณ ย่อมยังประโยชน์ให้สำเร็จ เป็นเหตุตัดความสงสัยเสียได้ ทำความรู้ให้เจริญงอกงามสัตบุรุษทั้งหลาย ย่อมกระทำพาลชนให้เป็นบัณฑิตได้ เพราะฉะนั้น

การสมาคมกับสัตบุรุษ จึงยังประโยชน์ให้สำเร็จได้.

๖ อุปฺปตนฺเตสุ นิปเต นิปตนฺเตสุ อุปฺปเต

วเส อวสมาเนสุ รมมาเนสุ โน รเมติ ฯ

ปิยญฺชโห เถโร ฯ

เมื่อผู้อื่นยกตน ควรถ่อมตน เมื่อผู้อื่นตกต่ำ ควรยกตนขึ้น เมื่อผู้อื่นไม่ประพฤติพรหมจรรย์ ควรประพฤติพรหมจรรย์ เมื่อผู้อื่นยินดีในกามคุณ

ไม่ควรยินดีในกามคุณ.

๗ อิทํ ปุเร จิตฺตมจาริ จาริกํ

เยนิจฺฉกํ ยตฺถกามํ ยถาสุขํ

ตทชฺชหํ นิคฺคหิสฺสามิ โยนิโส

หตฺถึ ปภินฺนํ วิย องฺกุสคฺคาโหติ ฯ

๑ ม. ยุ. สุวิหิตา ฯ

แต่ก่อน จิตนี้เคยจาริกไปในอารมณ์ต่างๆ ตามความปรารถนา ตามความต้องการ ตามความสบาย วันนี้ เราจักข่มจิตนั้นโดยอุบายอันชอบเหมือนนายควาญช้างผู้ฉลาด ข่มขี่ช้างผู้ซับมันไว้ได้ด้วยขอ ฉะนั้น.

๘ อเนกชาติสํสารํ สนฺธาวิสฺสํ อนิพฺพิสํ

ตสฺส เม ทุกฺขชาตสฺส ทุกฺขกฺขนฺโธ ปรทฺธโตติ ๑ ฯ

เมณฺฑสิโร เถโร ฯ

เมื่อเรายังมิได้ประสบญาณ ได้ท่องเที่ยวไปในสงสารสิ้นชาติมิใช่น้อย

เรานั้นเกิดมาแล้วในกองทุกข์ กำจัดกองทุกข์ได้แล้ว.

๙ สพฺโพ ราโค ปหีโน เม สพฺโพ โทโส สมูหโต

สพฺโพ เม วิคโต โมโห สีติภูโตสฺมิ นิพฺพุโตติ ๑ ฯ

รกฺขิโต เถโร ฯ

เราละราคะได้ทั้งหมดแล้ว ถอนโทสะได้หมดแล้ว เรามีโมหะทั้งปวงไป

ปราศแล้ว เป็นผู้เยือกเย็น ดับความร้อนได้แล้ว.

๑๐ ยํ มยา ปกตํ กมฺมํ อปฺปํ วา ยทิ วา พหุํ

สพฺพเมตํ ปริกฺขีณํ นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ

อุคฺโค เถโร ฯ

อุทฺทานํ

วจฺฉปาโล จ โย เถโร อาตุโม มาณโว อิสิ

สุยามโน สุสารโท เถโร โย จ ปิยญฺชโห

อาโรหปุตฺโต เมณฺฑสิโร รกฺขิโต อุคฺคสวฺหโยติ ฯ

วคฺโค อฏฺฐโม ฯ

กรรมใดที่เราได้ทำไว้แล้ว น้อยหรือมากก็ตาม กรรมทั้งหมดนั้นสิ้นไป

แล้ว บัดนี้ การเกิดในภพใหม่ไม่มี.

____________________________

ในวรรคนี้รวมพระเถระ ๑๐ องค์ คือ

๑. พระวัจฉปาลเถระ ๒. พระอาตุมเถระ

๓. พระมาณวเถระ ๔. พระสุยามนเถระ

๕. พระสุสารทเถระ ๖. พระปิยัญชหเถระ

๗. พระหัตถาโรหปุตตเถระ ๘. พระเมณฑสิรเถระ

๙. พระรักขิตเถระ ๑๐. พระอุคคเถระ.

จบ วรรคที่ ๘.