วรรคที่ ๑๑

๑ หิตฺวา คิหิตฺวํ ๓ อนโวสิตตฺโต

มุขนงฺคลี โอทริโก กุสีโต

มหาวราโหว นิวาปปุฏฺโฐ

ปุนปฺปุนํ คพฺภมุเปติ มนฺโทติ ฯ

เพลฏฺฐกานิ ๑ เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. ปรินิพฺพิสฺสตฺยนาสโวติ ฯ ๒ ม. ติสุโส จ อภโย ตถา ฯ ๓ ม. คิหิตฺตํ ฯ

ท่านละความเป็นคฤหัสถ์มาแล้ว ยังไม่ทันสำเร็จกิจ เป็นผู้มีปากห่างไถเห็นแก่ท้องเป็นคนเกียจคร้าน เป็นคนโง่เขลา เข้าห้องบ่อยๆ เหมือน

สุกรตัวใหญ่ที่เขาปรนปรือด้วยเหยื่อ ฉะนั้น.

๒ มาเนน วญฺจิตาเส สงฺขาเรสุ สงฺกิลิสฺสมานาเส

ลาภาลาเภน มถิตา สมาธึ นาธิคจฺฉนฺตีติ ฯ

เสตุจฺโฉ เถโร ฯ

ชนทั้งหลายถูกมานะหลอกลวงแล้ว เศร้าหมองอยู่ในสังขารทั้งหลายถูกความมีลาภและความเสื่อมลาภย่ำยีแล้ว ย่อมไม่ได้บรรลุสมาธิเลย.

๓ นาหํ เอเตน อตฺถิโก สุขิโต ธมฺมรเสน ตปฺปิโต

ปิตฺวาน รสคฺคมุตฺตมํ น จ กาหามิ รเสน ๒ สนฺถวนฺติ ฯ

พนฺธุโร เถโร ฯ

เราไม่มีความต้องการด้วยลาภ คือ อามิสนั้นมีความสุขพอแล้ว เป็นผู้อิ่มเอิบแล้วด้วยรสแห่งธรรม ครั้นได้ดื่มรสอันล้ำเลิศเช่นนี้แล้ว จะไม่

กระทำความสนิทสนมด้วยรสอื่นอีก.

๔ ลหุโก วต เม กาโย ผุฏฺโฐ จ ปีติสุเขน วิปุเลน

ตูลมิว เอริตํ มาลุเตน ปิลวติว เม กาโยติ ฯ

ขิตโก เถโร ฯ

กายของเราเป็นกายเบาหนอ อันปีติและสุขอย่างไพบูลย์ถูกต้องแล้ว

ย่อมเลื่อนลอยได้เหมือนนุ่นที่ถูกลมพัดไป ฉะนั้น.

๕ อุกฺกณฺฐิโตปิ น วเส รมมาโนปิ ปกฺกเม

น เตฺววานตฺถสหิตํ วเส วาสํ วิจกฺขโณติ ฯ

มลิตวมฺโภ เถโร ฯ

เราเกิดความกระสันขึ้นในที่ใด เราย่อมไม่อยู่ในที่นั้น แม้เราจะยินดีอย่างนั้น ก็พึงหลีกไปเสีย แต่เราเห็นว่า การอยู่ในที่ใดจะไม่มีความ

เสื่อมเสีย เราก็พึงอยู่ในที่นั้น.

๖ สตลิงฺคสฺส อตฺถสฺส สตลกฺขณธาริโน

เอกงฺคทสฺสี ทุมฺเมโธ สตทสฺสี จ ปณฺฑิโตติ ฯ

สุเหมนฺโต เถโร ฯ

คนโง่เขลา มักเห็นเนื้อความอันมีความหมายตั้งร้อย ทรงไว้ซึ่งลักษณะตั้งร้อย ว่ามีความหมายและลักษณะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ส่วนคนฉลาด

ย่อมเห็นได้ตั้งร้อยอย่าง.

๗ ปพฺพชึ ตุลยิตฺวาน อคารสฺมา อนคาริยํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

ธมฺมสํวโร ๑ เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. เพลฏฺฐานิโก ฯ ๒ ม. ยุ. วิเสน ฯ

เราได้พิจารณาแล้ว จึงออกบวชเป็นบรรพชิต เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว

บำเพ็ญกิจในพระพุทธศาสนาเสร็จแล้ว.

๘ ส วีสํวสฺสสติโก ปพฺพชึ อนคาริยํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

ธมฺมสฏปิตุเถโร ๒ ฯ

เรามีอายุ ๑๒๐ ปี จึงออกบวชเป็นบรรพชิต ได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว

บำเพ็ญกิจในพระพุทธศาสนาเสร็จแล้ว.

๙ น นูนายํ ปรมหิตานุกมฺปิโน

รโหคโต อนุวิคเณติ สาสนํ

ตถา หยํ วีหรติ ปากตินฺทฺริโย

มิคี ยถา ตรุณชาติกา วเนติ ฯ

สงฺฆรกฺขิโต เถโร ฯ

ภิกษุผู้อยู่ในที่สงัดนี้ เห็นจะไม่คำนึงถึงคำสอนของพระศาสดา ผู้ทรงอนุเคราะห์สัตว์โลกด้วยประโยชน์อย่างเยี่ยมเป็นแน่ จึงไม่สำรวมอินทรีย์

เหมือนแม่เนื้อลูกอ่อนในป่าฉะนั้น.

๑๐ นคา นคคฺเคสุ สุสํวิรูฬฺหา

อุทคฺคเมเฆน นเวน สิตฺตา

วิเวกกามสฺส อรญฺญสญฺญิโน

ชเนติ ภิยฺโย อุสภสฺส กลฺยตนฺติ ฯ

อุสโภ เถโร ฯ

อุทฺทานํ

เพลฏฺฐกานิ ๓ เสตุจฺโฉ พนฺธุโร ขิตโก อิสิ

มลิตวมฺโภ สุเหมนฺโต ธมฺมสํวโร ๔ ธมฺมสฏปิตา

สงฺฆรกฺขิตตฺเถโร จ อุสโภ จ มหามุนีติ ฯ

วคฺโค เอกาทสโม ฯ

๑ ม. ยุ. ธมฺมสโว ฯ ๒ ธมฺมสวปิตุเถโรติปิ ฯ ๓ ม. เพลฏฺฐานิโก ฯ ๔ ม. ยุ.

ธมฺมสโว ธมฺมสวปิตา ฯ

พฤกษชาติทั้งหลายบนยอดเขา ที่ถูกน้ำฝนใหม่ตกรดแล้วย่อมงอกงามจิตอันควรแก่ภาวนา ย่อมเกิดทวีขึ้นแก่เรา ผู้ชื่อว่าอุสภะ ผู้ใคร่ต่อวิเวก

มีความสำคัญไปแล้วในป่า

_______________________________

ในวรรคนี้รวมพระเถระได้ ๑๐ องค์ คือ

๑. พระเพลัฏฐกานิเถระ ๒. พระเสตุจฉเถระ

๓. พระพันธุรเถระ ๔. พระขิตกเถระ

๕. พระมลิตวัมภเถระ ๖. พระสุเหมันตเถระ

๗. พระธรรมสังวรเถระ ๘. พระธรรมสฏปิตุเถระ

๙. พระสังฆรักขิตเถระ ๑๐. พระอุสภเถระ.

จบ วรรคที่ ๑๑