๒. มหาวัจฉเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒. ทุติยวรรค

๑. จูฬวัจฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความยินดีในธรรม

นัยว่า ท่านพระจูฬวัจฉเถระได้ภาษิตคาถาไว้อย่างนี้ว่า

{๑๔๘}[๑๑] ภิกษุผู้มีความปราโมทย์มากในธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงประกาศไว้แล้ว พึงบรรลุสันตบท ซึ่งเป็นที่เข้าไประงับสังขาร นำสุขมาให้ได้

๒. มหาว้จฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับไตรสิกขา

นัยว่า ท่านพระมหาวัจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๔๙}[๑๒] ภิกษุมีกำลังปัญญา สมบูรณ์ด้วยศีลและวัตร มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ บริโภคโภชนะตามมีตามได้ ปราศ จากราคะแล้ว พึงหวังแต่กาลเวลาที่จะปรินิพพานในศาสนานี้

๓. วนวัจฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับรมณียสถาน

นัยว่า ท่านพระวนวัจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๕๐}[๑๓] ภูเขาทั้งหลายมีสีเขียวดังเมฆ ดูรุจิเรขงามดี มีธารวารี เย็นใสสะอาด ดาดาษไปด้วยแมลงค่อมทอง ภูเขา เหล่านั้นย่อมทำให้เรารื่นรมย์ใจ

๔. วนวัจฉเถรสามเณรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการอยู่ป่า

นัยว่า สีวกสามเณรผู้เป็นศิษย์ของท่านพระวนวัจฉเถระได้ภาษิต คาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๕๑}[๑๔] พระอุปัชฌาย์ของเราได้กล่าวกะเราว่า‘ดูก่อนสีวกะ เราจะไปจากที่นี้ กายของเราอยู่ในบ้าน แต่ใจของเราไป อยู่ในป่า แม้นอนอยู่ เราก็จักไป ความขัดข้องในอะไร ๆ ย่อมไม่มีแก่ผู้รู้แจ้งชัด