พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑
๘. วีรเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๑ ในวรรคที่ ๑มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑ วีรเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๒๑–๓๒๑
๘. วีรเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการชนะกิเลส
{๑๔๕}นัยว่า ท่านพระวีรเถระได้ภาษิตคาถานี้ในเวลาที่อดีตภรรยาไปเล้าโลม เพี่อให้สึกว่า
[๘] เมื่อก่อน ผู้ใดเป็นผู้ฝึกได้ยาก แต่เดี๋ยวนี้ผู้นั้นถูกพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงฝึกแล้วด้วยวิธีฝึกคืออริยมรรค ที่ยอดเยี่ยม เป็นผู้สันโดษ ข้ามความสงสัยได้แล้ว เป็นผู้ชนะกิเลส ปราศจากความหวาดกลัว มีจิตตั้งมั่น ดับกิเลสได้แล้ว
๙. ปิลินทวัจฉเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการฟังธรรม
{๑๔๖}นัยว่า ท่านพระปิลินทวัจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
[๙] การที่เรามาสู่สำนักของพระศาสดานี้เป็นการมาดีแล้ว ไม่ไร้ประโยชน์ การที่เราคิดไว้ว่าจักฟังธรรมในสำนัก ของ พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วบวชนี้มิใช่ความคิดที่เลว เพราะเมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงจำแนกธรรมทั้งหลายอยู่ เรา ได้บรรลุโลกุตตรธรรมอันประเสริฐแล้ว
จบ ๘. วีรเถรคาถา