๑๐. ปุณณมาสเถรคาถา เล่ม ๒๖

วิหริ อเปกฺขํ อิธ วา หุรํ วา

โย เวทคู สมิโต (๑) ยตตฺโต

สพฺเพสุ ธมฺเมสุ อนูปลิตฺโต

โลกสฺส ชญฺญา อุทยพฺพยญฺจาติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุณฺณมาโส เถโร คาถํ อภาสิตฺถาติ. วคฺโค ปฐโม. ตสฺสุทฺทานํ

สุภูติ โกฏฺฐิโก เถโร กงฺขาเรวตปุณฺณโก

มนฺตานีปุตฺโต ทพฺโพ จ สีตวนิโย จ ภลฺลิโย

วีโร ปิลินฺทวจฺโฉ จ ปุณฺณมาโส ตโมนุโทติ.

ผู้ที่บรรลุความรู้สูงสุด เป็นผู้สงบระงับ สำรวมตนแล้ว

ไม่ข้องติดในธรรมทั้งหลายทั้งปวง

รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก

นับว่าได้กำจัดความเพ่งเล็งคือตัณหาในโลกนี้และโลกหน้าเสียได้

ปฐมวรรค จบ

รวมเรื่องพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระสุภูติเถระ ๒. พระมหาโกฏฐิตเถระ

๓. พระกังขาเรวตเถระ ๔. พระปุณณมันตานีบุตรเถระ

๕. พระทัพพบุตรเถระ ๖. พระสีตวนิยเถระ

๗. พระภัลลิยเถระ ๘. พระวีรเถระ

๙. พระปิลินทวัจฉเถระ ๑๐. พระปุณณมาสเถระ