๕. รุจิรชาดก เล่ม ๒๗

กายํ พลากา รุจิรา กากนีฬสฺมิ มจฺฉติ

จณฺโฑ กาโก สขา มยฺหํ ยสฺส เจตํ กุลาวกํ.

นกยางตัวนี้ช่างน่ารักเสียนี่กระไร

มาอาศัยอยู่ในรังกา

นั่นเป็นรังของกาดุร้ายสหายของเรา

(กากล่าวว่า)

นนุ มํ สมฺม ชานาสิ ทิช สามากโภชนํ

อกตฺวา วจนํ ตุยฺหํ ปสฺส ลูโนสฺมิ อาคโต.

ท่านรู้จักเราดีมิใช่หรือ พิราบเพื่อนรัก

ผู้มีข้าวฟ่างและลูกเดือยเป็นอาหาร

เราไม่เชื่อฟังคำของท่าน ท่านจงมาดูเถิด

เรากลายเป็นกาขนเกรียนไปแล้ว

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ปุนปาปชฺชสี สมฺม สีลํ หิ ตว ตาทิสํ

น หิ มานุสกา โภคา สุภุญฺชา โหนฺติ ปกฺขินาติ.

รุจิรชาตกํ ปญฺจมํ.

เพื่อนเอ๋ย เจ้าจักประสบความชั่วร้ายเช่นนี้อีก

เพราะปกติของเจ้าเป็นเช่นนั้น

อาหารของมนุษย์เป็นของที่นกไม่ควรกิน

รุจิรชาดกที่ ๕ จบ