๖. กุรุธรรมชาดก เล่ม ๒๗

ตว สทฺธญฺจ สีลญฺจ วิทิตฺวาน ชนาธิป

วณฺณํ อญฺชนวณฺเณน กาลิงฺคสฺมึ วิมิมฺหเส. (๑)

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่กว่าเหล่าชน

ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทราบศรัทธาและศีลของพระองค์แล้ว

จะขอรับพระราชทานแลกเปลี่ยนทองคำกับพญาช้างอัญชนวรรณ

นำไปไว้ในแคว้นกาลิงคะ พระเจ้าข้า

(พระอุปราชโพธิสัตว์ตอบว่า)

อนฺนภจฺจา จภจฺจา จ โยธ อุทฺทิสฺส คจฺฉติ

สพฺเพ เต อปฺปฏิกฺขิปฺปา ปุพฺพาจริยวโจ อิทํ.

สัตว์ทั้งหมดนั้นที่พึงเลี้ยงด้วยข้าวก็ดี

ไม่พึงเลี้ยงด้วยข้าวก็ดี ในมนุษยโลกนี้ ตัวใดเจาะจงไปหา

เราไม่ควรปฏิเสธ นี้เป็นคำของบูรพาจารย์

ททามิ โว พฺราหฺมณา นาคเมตํ

ราชารหํ ราชโภคฺคํ ยสสฺสินํ

อลงฺกตํ เหมชาลาภิฉนฺนํ

สสารถึ คจฺฉถ เยนกามนฺติ.

กุรุธมฺมชาตกํ (๑) ฉฏฺฐํ.

พราหมณ์ทั้งหลาย เราจะให้พญาช้างนี้ที่สมควรแก่พระราชา

เหมาะที่พระราชาจะทรงใช้สอย มียศ ประดับตกแต่งอย่างสวยงาม

ปกคลุมกระพองด้วยข่ายทองคำแก่พวกท่านพร้อมทั้งนายควาญ

พวกท่านจงไปตามปรารถนาเถิด

กุรุธัมมชาดกที่ ๖ จบ