๕. รุจิรชาดก เล่ม ๒๗

กายํ พลากา รุจิรา กากนิณฺฑสฺมิ ๒ มจฺฉติ

จณฺโฑ กาโก สขา มยฺหํ ยสฺส ๓ เจตํ กุลาวกํ ฯ

นกยางตัวนี้ อย่างไรจึงขาว น่ารัก มาอยู่ในรังกาได้ และนี่เป็นรังของกาผู้ดุร้ายสหายของเรา.

นนุ มํ สมฺม ชานาสิ ทิช สามกโภชนํ

อกตฺวา วจนํ ตุยฺหํ ปสฺส ลูโนสฺมิ อาคโต ฯ

ดูกรนกพิราบผู้สหาย ท่านก็รู้จักเรา ผู้มีข้าวฟ่างเป็นอาหารมิใช่หรือ เรามิได้กระทำตามคำของท่าน กลับมาแล้ว จงมองดูเราผู้รุ่นนี้เถิด.

ปุน ปาปชฺชสี สมฺม สีลํ หิ ตว ตาทิสํ

นหิ มานุสิกา ๔ โภคา สุภุญฺชา โหนฺติ ปกฺขินาติ ฯ

รุจิรชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ดูกรกาผู้สหาย ท่านจะได้รับทุกข์อีก เพราะว่า ปกติของท่านเป็นเช่นนั้นเครื่องบริโภคของมนุษย์ไม่ควรที่นกจะพึงบริโภค.

จบ รุจิรชาดกที่ ๕.