๔. โลลชาดก เล่ม ๒๗

กายํ พลากา สิขินี โจรี ลงฺฆิปิตามหา

โอรํ พลาเก อาคจฺฉ จณฺโฑ เม วายโส สขา.

นกยางอะไรนี่มีหงอน เป็นโจร มีเมฆเป็นปู่

แม่นกยาง เจ้าจงลงมาข้างล่างนี้เถิด

กาสหายของเราเป็นสัตว์ดุร้าย

(กาได้ฟังดังนั้น จึงตอบว่า)

นาหํ พลากา สิขินี อหํ โลโลสฺมิ วายโส

อกตฺวา วจนํ ตุยฺหํ ปสฺส ลูโนสฺมิ อาคโต.

เรามิใช่นกยางมีหงอนหรอก

เราเป็นกาโลเล ไม่เชื่อฟังคำของท่าน

ท่า่นจงมาดูเถิด เรากลายเป็นกามีขนเกรียมไปแล้ว

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ปุนปาปชฺชสี สมฺม สีลํ หิ ตว ตาทิสํ

น หิ มานุสกา โภคา สุภุญฺชา โหนฺติ ปกฺขินาติ.

โลลชาตกํ จตุตฺถํ.

เพื่อนเอ๋ย เจ้าจักประสบความชั่วร้ายเช่นนี้อีก

เพราะปกติของเจ้าเป็นเช่นนั้น

อาหารของมนุษย์เป็นของที่นกไม่ควรกิน

โลลชาดกที่ ๔ จบ