๘. สรัมภชาดก เล่ม ๒๗

๘. สารัมภชาดก (๘๘)

ว่าด้วยการพูดดีพูดชั่ว

(พระบรมศาสดาครั้นทรงเล่าอดีตนิทาน ที่พระโพธิสัตว์เกิดเป็น โคพลิพัทชื่อว่าสารัมภะของพราหมณ์ผู้หนึ่งในเมืองตักกสิลา แคว้นคันธาระ ถูกพราหมณ์นั้นใช้วาจาหยาบเหมือนกับเรื่องโคนันทวิสาลแล้วตรัสสรุป ชาดกเรื่องนี้ว่า){๘๘} [๘๘] บุคคลพึงเปล่งวาจางามเท่านั้น ไม่พึงเปล่งวาจาชั่วเลย การเปล่ง วาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ ผู้เปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน

๙. กุหกชาดก (๘๙)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์รู้ทันกลโกงดาบสโกหก

(พระโพธิสัตว์ผู้เป็นบัณฑิตครั้นตามจับดาบสโกหกผู้ใช้อุบายลวงเอา แท่งทอง ๑๐๐ แท่งที่กุฎุมพีผู้เลื่อมใสคนหนึ่งนำมาฝังฝากไว้หนีไปจนได้ทอง กลับคืนแล้ว จึงกล่าวตำหนิดาบสโกหกนั้นว่า){๘๙} [๘๙] น้อยหรือ คำของท่านผู้เจรจาอ่อนหวานช่างไพเราะนัก เพียง หญ้าเส้นเดียวท่านยังข้องใจ แต่ทีขโมยทองไปตั้ง ๑๐๐ แท่ง ไม่ ยักข้องใจเลยนะ