พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อปายิมหวรรค
๗. มังคลชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในอปายิมหวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๘๗. มงฺคลชาตก (๗)
๗. มังคลชาดก (๘๗)
ว่าด้วยการถอนมงคล
(พระศาสดาทรงแสดงธรรมแก่พราหมณ์ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อปายิมหวรรค มังคลชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๒–๒๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๖–๓๖
ยสฺส มงฺคลา สมูหตา เส
อุปฺปาตา (๑) สุปินา จ ลกฺขณา จ
โส มงฺคลโทสวีติวตฺโต
ยุคโยคาธิคโต น ชาตุเมตีติ.
มงฺคลชาตกํ สตฺตมํ.
- ๑อิ. อุปฺปาทา
ผู้ใดถอนทิฏฐิเรื่องมงคล
ผู้นั้นล่วงพ้น
สิ่งอันเป็นมงคลและโทษทั้งปวง
ครอบงำกิเลสเป็นคู่ ๆ และโยคะทั้ง ๒ ประการได้แล้ว
ไม่กลับมาเกิดอีก
มังคลชาดกที่ ๗ จบ
- ๑อุบาต ในที่นี้ หมายถึงมหาอุบาต ๕ ประการ คือ (๑) จันทคราส (ราหูอมพระจันทร์) (๒) สุริยคราส (ราหูอมพระอาทิตย์) (๓) นักษัตรคราส (ราหูอมกลุ่มดาวหรือดวงชะตา) (๔) อุกกาบาต (๕) ราหู จับลำขาว(ทางช้างเผือก)ในท้องฟ้า (ขุ.ชา.อ. ๒/๘๗/๑๘๑)
- ๒กิเลสเป็นคู่ ๆ เช่น ความโกรธ ความผูกโกรธ ความลบหลู่ ความตีเสมอเป็นต้น (ขุ.ชา.อ. ๒/๘๗/๑๘๒)
จบ ๗. มังคลชาดก