๑๐. ภีมเสนชาดก เล่ม ๒๗

๑๐. ภีมเสนชาดก (๘๐)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์กล่าวตำหนิช่างทอหูกภีมเสน

(จูฬธนุคคหบัณฑิตโพธิสัตว์กล่าวตำหนิช่างทอหูกภีมเสนผู้คุยโวว่า)

{๘๐} [๘๐] ภีมเสนเอ๋ย เมื่อก่อนท่านคุยโวถึงการรบ แต่ภายหลังถึงกับ ปัสสาวะราดออกมา การคุยโวถึงการรบกับความเดือดร้อนของท่าน ทั้งสองอย่างนี้ดูช่างไม่สมกันเลย

จบ วรุณวรรคที่ ๘

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. วรุณชาดก ๒. สีลวนาคชาดก

๓. สัจจังกิรชาดก ๔. รุกขธัมมชาดก

๕. มัจฉชาดก ๖. อสังกิยชาดก

๗. มหาสุบินชาดก ๘. อิลลีสชาดก

๙. ขรัสสรชาดก ๑๐. ภีมเสนชาดก

๙. อปายิมหวรรค

๑. สุราปานชาดก (๘๑)

ว่าด้วยโทษของการดื่มสุรา

(พวกดาบสถูกพระโพธิสัตว์ผู้เป็นอาจารย์ถามถึงการไปสู่ถิ่นมนุษย์ จึง บอกเรื่องที่พวกตนดื่มสุราจนเมาว่า){๘๑} [๘๑] พวกผมดื่มสุราแล้วก็พากันฟ้อนรำบ้าง ขับร้องบ้าง ร้องไห้บ้าง เพราะพวกผมดื่มสุราที่ทำให้สัญญาวิปริต ยังดีที่มิได้เห็นเป็น ลิงไป

๒. มิตตวินทชาดก (๘๒)

ว่าด้วยนายมิตตวินทกะผู้ถูกจักรบดศีรษะ

(เทพบุตรโพธิสัตว์กล่าวกะนายมิตตวินทกะผู้ตกนรกว่า)

{๘๒} [๘๒] ท่านผ่านปราสาทแก้วผลึก ปราสาทเงิน และปราสาทแก้ว มณีมาแล้ว ท่านนั้นถูกจักรกรดบดศีรษะแล้ว บาปยังไม่สิ้น ตราบใด ท่านก็ยังมีชีวิตอยู่ จักไม่พ้นจากจักรกรดไปตราบนั้น

๓. กาฬกัณณิชาดก (๘๓)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์ไม่ละทิ้งมิตรชื่อว่ากาฬกัณณี

(เศรษฐีโพธิสัตว์พูดกะพวกคนที่สั่งให้ไล่มิตรชื่อว่ากาฬกัณณีออกจาก เรือนว่า)