๘. กูฏวาณิชชาดก เล่ม ๒๗

๗. นามสิทธิชาดก (๙๗)

ว่าด้วยชื่อดีหรือเลวไม่เป็นของสำคัญ

(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์กล่าวถึงนายปาปกะศิษย์ผู้ต้องการ เปลี่ยนชื่อว่า)

{๙๗} [๙๗] นายปาปกะได้เห็นชายชื่อ ‘นายเป็น’ ตายไปแล้ว เห็นหญิง ชื่อ ‘นางรวยทรัพย์’ เป็นคนตกยาก เห็นคนชื่อ ‘นายทาง’ หลงทางอยู่ในป่า จึงย้อนกลับมา

๘. กูฏวาณิชชาดก (๙๘)

ว่าด้วยพ่อค้าโกงชื่ออติบัณฑิต

(บิดาที่แสร้งเป็นรุกขเทวดาตามคำของอติบัณฑิตถูกไฟที่โพธิสัตว์บัณฑิต จุดเผาโพรงไม้เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นเทวดาจริงหรือไม่ จึงกระโจนหนีกล่าวว่า){๙๘} [๙๘] ธรรมดาบัณฑิตน่ะดีแน่ แต่คนที่ชื่ออติบัณฑิตไม่ดี เพราะเจ้า อติบัณฑิตลูกชายเราเกือบเผาเราเสียแล้ว

๙. ปโรสหัสสชาดก (๙๙)

ว่าด้วยคนมีปัญญาคนเดียวดีกว่าคนโง่ตั้งพัน

(ฤๅษีโพธิสัตว์กล่าวถึงอานุภาพของตนแก่พวกอันธพาลว่า)

{๙๙} [๙๙] แม้จะมาประชุมกันตั้งพันกว่าคน ถ้าพวกเขาปราศจากปัญญา ก็พึงพรํ่ากันอยู่ได้เป็นร้อยปี คนที่มีปัญญารู้แจ้งเนื้อความแห่ง คำที่บัณฑิตกล่าวไว้แล้วเพียงคนเดียวยังจะดีกว่า