๑๐. สุสันธีชาดก เล่ม ๒๗

วาติ คนฺโธ ติมิรานํ กุสมุทฺโทว (๑) โฆสวา

ทูเร อิโต หิ สุสนฺธี (๒) ตมฺพ กามา ตุทนฺติ มํ.

กลิ่นดอกติมิระหอมตลบอบอวล

คลื่นสมุทรกระทบฝั่งดังกึกก้อง

พระนางสุสันธีประทับอยู่ไกลจากพระนครนี้มาก

พระเจ้าตัมพะ กามทั้งหลายย่อมเสียดแทงข้าพระองค์

(พญาครุฑได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

กถํ สมุทฺทมตริ กถํ อทฺทกฺขิ เสรุมํ (๑)

กถํ ตสฺสา จ ตุยฺหญฺจ อหุ อคฺค (๒) สมาคโม.

ท่านข้ามสมุทรไปได้อย่างไร

เห็นเกาะเสรุมะได้อย่างไร

ท่านอัคคะ พระนางกับท่านพบกันได้อย่างไร

(ลำดับนั้น คนธรรพ์ชื่ออัคคะได้กล่าวว่า)

ภรุกจฺฉา (๑) ปยาตานํ วาณิชานํ ธเนสินํ

มกเรหิ ภิทา นาวา ผลเกนามหปฺลวึ.

เมื่อเรือพวกพ่อค้าผู้แสวงหาทรัพย์ออกไปจากท่าภรุกัจฉา

ถูกปลามังกรตีแตก ข้าพเจ้าเกาะแผ่นกระดานลอยไป

สา มํ สเณฺหน มุทุนา นิจฺจํ จนฺทนคนฺธินี

องฺเกน (๑) อุทฺธรี ภทฺทา มาตา ปุตฺตํว โอรสํ.

พระนางสุสันธีมีพระวรกายหอมเพราะกลิ่นจันทน์อยู่เป็นนิตย์

ทรงปลอบโยนข้าพระองค์ด้วยพระสุรเสียงอันไพเราะนุ่มนวล

แล้วทรงอุ้มข้าพระองค์เหมือนมารดาอุ้มลูกในไส้

สา มํ อนฺเนน ปาเนน วตฺเถน สยเนน จ

อตฺตนาปิ จ มนฺทกฺขี เอวํ ตมฺพ วิชานาหีติ.

สุสนฺธีชาตกํ (๑) ทสมํ. มณิกุณฺฑลวคฺโค ปฐโม. ตสฺสุทฺทานํ

อถ ชินวโร หริตํ ติณโก

อถ ภินฺนปฺลโว อุรโคว ฆโฏ

ทริยา ปุน กุญฺชร ภูนหตา

มิคมุตฺตมสคฺควเรน ทสาติ.

พระนางสุสันธีมีดวงพระเนตรอ่อนโยน

ทรงบำรุงข้าพระองค์ด้วยข้าว น้ำ ผ้า

และที่นอนด้วยพระองค์เอง

ข้าแต่พระเจ้าตัมพะ ขอพระองค์ทรงทราบอย่างนี้

สุสันธีชาดกที่ ๑๐ จบ

มณิกุณฑลวรรคที่ ๑ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. มณิกุณฑลชาดก ๒. สุชาตชาดก

๓. เวนสาขชาดก ๔. อุรคชาดก

๕. ฆฏชาดก ๖. การันทิยชาดก

๗. ลฏุกิกชาดก ๘. จูฬธัมมปาลชาดก

๙. สุวัณณมิคชาดก ๑๐. สุสันธีชาดก