๑. โสมทัตตชาดก เล่ม ๒๗

อกาสิ โยคฺคํ ธุวมปฺปมตฺโต

สํวจฺฉรํ พีรณถมฺภกสฺมึ

พฺยากาสิ สญฺญํ ปริสํ วิคยฺห

น นิยฺยโม ตายติ อปฺปปญฺญํ.

พ่อเป็นผู้ไม่ประมาทอยู่เป็นนิตย์

ได้กระทำความเพียรอยู่ในป่าช้าที่ชื่อพีรณถัมภกะตลอดทั้งปี

ครั้นเข้าสู่ที่ประชุมบริษัทกลับพูดอีกอย่างหนึ่ง

ความเพียรป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้

(พราหมณ์ผู้เป็นบิดากล่าวว่า)

ทฺวยํ ยาจนโก ตาต โสมทตฺต นิคจฺฉติ

อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํ ธมฺมา หิ ยาจนาติ.

โสมทตฺตชาตกํ ปฐมํ.

พ่อโสมทัตต์ ขึ้นชื่อว่าผู้ขอย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ

(๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์

เพราะว่าการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา

โสมทัตตชาดกที่ ๑ จบ