๒. นัจจชาดก เล่ม ๒๗

รุทํ มนุญฺญํ รุจิรา จ ปิฏฺฐิ

เวฬุริยวณฺณูปนิภา (๑) จ คีวา

พฺยามมตฺตานิ จ เปขุณานิ

นจฺเจน เต ธีตรํ โน ททามีติ.

นจฺจชาตกํ ทุติยํ.

เสียงของเธอช่างไพเราะจับใจ แผ่นหลังก็สวยงาม

สร้อยคอก็เปรียบประดุจดังสีแก้วไพฑูรย์ และกำหางก็ยาวตั้งวา

เราจะไม่ให้ลูกสาวแก่เธอ เพราะการรำแพนหางร่ายรำ

นัจจชาดกที่ ๒ จบ