๙. โกมาริยปุตตชาดก เล่ม ๒๗

ปุเร ตุวํ สีลวตํ สกาเส

โอกฺกนฺทิกํ (๑) กีฬสิ อสฺสมมฺหิ

กโรหเร มกฺกฏิยานิ มกฺกฏ

น ตํ มยํ สีลวตํ รมาม.

เมื่อก่อน เจ้าได้โลดเต้นเล่นคะนอง

ในสำนักของพวกเราผู้มีปกติเล่นคะนอง

ลิงเอ๋ย เจ้ามาทำกิริยาของลิงในอาศรมของพวกเราอีก

พวกเราไม่พอใจปกติของเจ้านั้นเลย

(ลิงได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

สุตา หิ มยฺหํ ปรมา วิสุทฺธิ

โกมาริยปุตฺตสฺส (๑) พหุสฺสุตสฺส

มาทานิ มํ มญฺญิ ตุวํ ยถา ปุเร

ฌานานุยุตฺโต วิหรามิ (๒)

เพราะฌานอันบริสุทธิ์อย่างยิ่ง ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้ว

จากสำนักอาจารย์ชื่อโกมาริยบุตรผู้เป็นพหูสูต

บัดนี้ ท่านอย่าได้สำคัญข้าพเจ้าเหมือนเมื่อก่อนเลย

ผู้มีอายุ ข้าพเจ้าบำเพ็ญฌานอยู่

(ดาบสเหล่านั้นกล่าวว่า)

สเจปิ เสลสฺมิ วเปยฺย พีชํ

เทโว จ วสฺเส น หิ ตํ วิรูเฬฺห (๑)

สุตา หิ เต สา ปรมา วิสุทฺธิ

อารา ตุวํ มกฺกฏ ฌานภูมิยาติ.

โกมาริยปุตฺตชาตกํ (๒) นวมํ.

แม้ถ้าบุคคลจะพึงหว่านพืชลงบนแผ่นหิน

และฝนจะพึงตกลงมาก็ตามที

พืชนั้นจะพึงงอกขึ้นมาหาได้ไม่

เจ้าลิงเอ๋ย จริงอยู่ ฌานอันบริสุทธิ์อย่างยิ่ง

ถึงเจ้าจะได้สดับมาแล้ว

เจ้าก็ยังอยู่ห่างไกลภูมิฌานนั่นอยู่ดี

โกมาริยปุตตชาดกที่ ๙ จบ