พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๗
๑. วัปปเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในวรรคที่ ๗มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๗ วัปปเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๔๗–๓๔๗
๗. สัตตมวรรค
๑. วัปปเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างอริยบุคคลกับปุถุชน
นัยว่า ท่านพระวัปปเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๙๘}[๖๑] ผู้เห็นอยู่ย่อมเห็นทั้งผู้ที่เห็นและผู้ที่ไม่เห็น ส่วนผู้ที่ไม่เห็นย่อมไม่เห็นทั้งผู้ที่ไม่เห็นและผู้เห็น
๒. วัชชีปุตตกเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการอยู่ป่า
นัยว่า ท่านพระวัชชีปุตตกเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๙๙}[๖๒] เราอยู่ในป่าตามลำพัง เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ผู้คนเป็นอันมากพากันปลื้มไปกับเรา เหมือนสัตว์นรก พากันปลื้มไปกับบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์ฉะนั้น
- ๑หมายความว่า พระอริยบุคคลผู้มีญาณทัสสนะย่อมรู้จักทั้งผู้ที่เห็นธรรมและปุถุชนผู้ไม่เห็นธรรม ด้วยปัญญาจักษุ ส่วนปุถุชนผู้เป็นอันธพาลคือผู้โง่เขลาที่ปราศจากปัญญาจักษุย่อมไม่รู้จักทั้ง ผู้ไม่เห็นธรรมและผู้เห็นธรรม (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๑๙)
- ๒เหมือนสัตว์นรก...สู่สวรรค์ฉะนั้น หมายถึงเหล่าสัตว์ที่บังเกิดในนรกเพราะบาปกรรมของตน ย่อมปรารถนาจะพ้นจากทุกข์ในนรกเสวยสุขในสวรรค์ (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๒๒)
จบ ๑. วัปปเถรคาถา