พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๒
๘. สิงคาลปิตาเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในวรรคที่ ๒มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
_______
๘. สิงฺคาลตฺเถรคาถา
๘. สิงคาลเถรคาถา
ภาษิตของพระสิงคาลเถระ
ทราบว่า ท่านพระสิงคาลเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๒ สิงคาลปิตาเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๖๒–๒๖๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๐๙–๓๐๙
อหุ พุทฺธสฺส ทายาโท ภิกฺขุ เภสกฬาวเน
เกวลํ อฏฺฐิสญฺญาย อผริ ปฐวึ อิมํ
มญฺเญหํ กามราคํ โส ขิปฺปเมว ปหียตีติ. (๑) สิงฺคาลปิตา เถโร.
- ๑ฉ.ม. ปหิสฺสตีติ
ภิกษุอยู่ในป่าเภสกฬาวัน พิจารณาแผ่นดินคืออัตภาพนี้
ด้วยเข้าใจว่า เป็นกระดูกล้วน เป็นอารมณ์
ย่อมชื่อว่าเป็นทายาทของพระพุทธเจ้า
เราเข้าใจว่า ท่านรูปนั้นเห็นจะละกามราคะได้เร็วพลันแน่แท้
จบ ๘. สิงคาลปิตาเถรคาถา