๑๐. เทวสภเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐. ทุติยเทวสภเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความเพียรชอบ

นัยว่า ท่านพระเทวสภเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๓๗}[๑๐๐] ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยความเพียรชอบ มีสติปัฏฐานเป็นอารมณ์ ประดับประดาด้วยดอกไม้คือวิมุตติ จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพานไป

จบ ทสมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระปริปุณณกเถระ ๒. พระวิชยเถระ

๓. พระเอรกเถระ ๔. พระเมตตชิเถระ

๕. พระจักขุปาลเถระ ๖. พระขัณฑสุมนเถระ

๗. พระติสสเถระ ๘. พระอภัยเถระ

๙. พระอุตติยเถระ ๑๐. พระทุติยเทวสภเถระ

๑๑. เอกาทสมวรรค

๑. เพลัฏฐกานิเถรคาถา

สุภาษิตเตือนตนให้ทำความเพียร

นัยว่า ท่านพระเพลัฏฐกานิเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๓๘}[๑๐๑] ท่านละความเป็นคฤหัสถ์มาได้แล้ว แต่ยังไม่ทันสำเร็จกิจ ก็มาเป็นผู้มีปากเหมือนไถ เห็นแก่ท้อง เกียจคร้านโง่เขลา เข้าห้องบ่อย ๆ เหมือนสุกรใหญ่ที่เขาปรนปรือ ด้วยอาหารฉะนั้น

๒. เสตุจฉเถรคาถา

สุภาษิตชี้ลักษณะการไม่บรรลุสมาธิ

นัยว่า ท่านพระเสตุจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๓๙}[๑๐๒] ชนทั้งหลายถูกมานะหลอกลวงแล้ว เศร้าหมองอยู่ในสังขารทั้งหลาย ถูกความมีลาภและความเสื่อมลาภย่ำยีแล้ว ย่อมไม่ได้บรรลุสมาธิเลย