๙. อุตติยเถรคาถา เล่ม ๒๖

๘. อภยเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษรูปารมณ์

นัยว่า ท่านพระอภัยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๓๕}[๙๘] เมื่อบุคคลได้เห็นรูปารมณ์แล้ว มัวใส่ใจถึงอารมณ์เป็นที่รักนั้นอยู่ สติก็หลงลืมไป ผู้ใดมีจิตกำหนัดยินดีเสวยรูปารมณ์ รูปารมณ์ก็ครอบงำผู้นั้นอยู่ได้ อาสวะทั้งหลาย ย่อมเจริญแก่ผู้นั้นผู้เข้าถึงซึ่งมูลแห่งภพ

๙. อุตติยเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษสัททารมณ์

นัยว่า ท่านพระอุตติยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๓๖}[๙๙] เมื่อบุคคลได้สดับสัททารมณ์แล้ว มัวใส่ใจถึงอารมณ์เป็นที่รักนั้น สติก็หลงลืมไป ผู้ใดมีจิตกำหนัดยินดีเสวย สัททารมณ์ สัททารมณ์ก็ครอบงำผู้นั้นอยู่ได้ อาสวะทั้งหลายย่อมเจริญแก่ผู้นั้นผู้เข้าถึงซึ่งสังสารวฏ

๑๐. ทุติยเทวสภเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความเพียรชอบ

นัยว่า ท่านพระเทวสภเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๓๗}[๑๐๐] ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยความเพียรชอบ มีสติปัฏฐานเป็นอารมณ์ ประดับประดาด้วยดอกไม้คือวิมุตติ จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพานไป

จบ ทสมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระปริปุณณกเถระ ๒. พระวิชยเถระ

๓. พระเอรกเถระ ๔. พระเมตตชิเถระ

๕. พระจักขุปาลเถระ ๖. พระขัณฑสุมนเถระ

๗. พระติสสเถระ ๘. พระอภัยเถระ

๙. พระอุตติยเถระ ๑๐. พระทุติยเทวสภเถระ