ว่าด้วยคาถาสุภาษิต ในเอกกนิบาต วรรคที่ ๑ เล่ม ๒๖

สีหานํว นทนฺตานํ ทาฐีนํ คิริคพฺภเร

สุณาถ ภาวิตตฺตานํ คาถา อตฺถุปนายิกา. (๑)

ยถานามา ยถาโคตฺตา ยถาธมฺมวิหาริโน

ยถาธิมุตฺตา สปฺปญฺญา วิหรึสุ อตนฺทิตา

ตตฺถ ตตฺถ วิปสฺสิตฺวา ผุสิตฺวา อจฺจุตํ ปทํ

กตนฺตํ ปจฺจเวกฺขนฺตา อิมมตฺถํ อภาสึสุ.

เชิญท่านทั้งหลายสดับคาถาซึ่งนำเข้าไปหาประโยชน์

ของท่านผู้อบรมตนได้ ผู้เป็นเช่นราชสีห์แยกเขี้ยว

ร้องคำรามอยู่ที่ซอกเขา

ท่านมีชื่อ วงศ์ตระกูล มีธรรมเป็นเครื่องอยู่

และมีจิตอันน้อมไปในธรรมตามที่ปรากฏ

เป็นผู้มีปัญญา อยู่อย่างไม่เกียจคร้าน

เห็นแจ่มแจ้ง บรรลุนิพพานแล้วในเสนาสนะอันสงัดนั้น ๆ

เมื่อเล็งเห็นผลอันเลิศแห่งหน้าที่ที่ได้ทำเสร็จแล้ว

จึงได้กล่าวข้อความนี้ไว้