๗. โรมชาดก เล่ม ๒๗

วสฺสานิ ปญฺญาส สมาธิกานิ

วสิมฺห เสลสฺส คุหาย โรมก

อสงฺกมานา อภินิพฺพุตตฺตา

หตฺถตฺตมายนฺติ มมณฺฑชา ปุเร.

โรมกะ เราอยู่ในถ้ำศิลามา ๕๐ กว่าปี

เมื่อก่อนนกทั้งหลายไม่หวาดระแวง

ไว้ใจจึงบินมาเกาะที่มือเรา

เต ทานิ วกฺกงฺค กิมตฺถมุสฺสุกา

ภชนฺติ อญฺญํ คิริกนฺทรํ ทิชา

นนุ น มญฺญนฺติ มมํ ยถา ปุเร

จิรปฺปวุตฺถา อถวา น เต อิเม.

วักกังคะ คราวนี้ทำไม

นกเหล่านั้นจึงพยายามหนีไปอยู่ซอกเขาแห่งอื่น

นกทั้งหลายไม่นับถือเราเหมือนเมื่อก่อนกระมัง

หรือจากไปเสียนาน จึงจำเราไม่ได้

หรือนกพวกนี้มิใช่นกพวกนั้น

(นกพิราบโพธิสัตว์ได้ยินดังนั้น จึงกล่าวว่า)

ชานาม ตํ น มยํ สมฺปมูฬฺหา

โสเยว ตฺวํ เต มยมสฺม นาญฺเญ

จิตฺตญฺจ เต อสฺมึ ชเน ปทุฏฺฐํ

อาชีวิกา (๑) เตน ตมุตฺตสามาติ.

โรมชาตกํ สตฺตมํ.

พวกเราจำท่านได้ดี ไม่ลืมหรอก

ท่านก็คือดาบสรูปนั้นแหละ พวกเราก็ไม่ใช่นกพวกอื่น

แต่จิตของท่านประทุษร้ายในสัตว์เหล่านี้

ท่านอาชีวก เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงกลัวท่าน

โรมชาดกที่ ๗ จบ