๑๐. นันทิยมิคราชชาดก เล่ม ๒๗

สเจ พฺราหฺมณ คจฺฉสิ ๒ สาเกตํ อญฺชนํ ๓ วนํ

วชฺชาสิ นนฺทิยํ นาม ปุตฺตํ อสฺมากโมรสํ

มาตาปิตา จ เต วุฑฺฒา เต ตํ อิจฺฉนฺติ ปสฺสิตุํ ฯ

ข้าแต่พราหมณ์ ถ้าท่านจะไปยังเมืองสาเกตุ โปรดช่วยส่งข่าวบุตรของข้าพเจ้าชื่อนันทิยะ ผู้อยู่ในพระราชอุทยานชื่ออัญญชนวันว่า มารดาบิดาของท่านแก่แล้ว ปรารถนาจะได้เห็นท่าน.

ภุตฺตา มยา นิวาปานิ ราชิโน ปานโภชนํ

ตํ ราชปิณฺฑํ อวโภตฺตุํ นาหํ พฺราหฺมณมุสฺสเห ฯ

ดูกรพราหมณ์ เหยื่อ คือ น้ำและหญ้าของพระราชา ข้าพเจ้าบริโภคแล้ว เมื่อข้าพเจ้ายังไม่ทำกิจของพระราชาให้เป็นผลสำเร็จ ก็ไม่สามารถบริโภคราชทรัพย์ให้เป็นการบริโภคชั่วได้.

โอทหิสฺสามหํ ปสฺสํ ขุรปฺปานิสฺส ๔ ราชิโน

ตทาหํ สุขิโต มุตฺโต อปิ ปสฺเสยฺย มาตรํ ฯ

ข้าพเจ้าจะยืนหันข้างให้พระราชาผู้ทรงพระแสงธนู เมื่อใด เมื่อนั้นข้าพเจ้าก็จะพ้นจากมรณภัย มีความสุข ได้พบเห็นมารดา.

มิคราชา ปุเร อาสึ โกสลสฺส นิเกตเว ๕

นนฺทิโย นาม นาเมน อภิรูโป จตุปฺปโท ฯ

เมื่อก่อน เราเป็นพระยาเนื้อชื่อว่านันทิยะ มีรูปงาม อาศัยพระราชอุทยานของพระเจ้าโกศล.

ตํ มํ วธิตุมาคจฺฉิ ทายสฺมึ อญฺชนาวเน ๖

ธนน อารชฺชํ กตฺวาน อุสุํ สนฺธาย ๗ โกสโล ฯ

พระเจ้าโกศลเสด็จมาที่พระราชอุทยานชื่ออัญชนวันนั้น ทรงโก่งธนูสอดลูกศร หมายจะทรงยิงเรา.

ตสฺสาหํ โอทหึ ปสฺสํ ขุรปฺปานิสฺส ราชิโน

ตทาหํ สุขิโต มุตฺโต มาตรํ ทฏฺฐุมาคโตติ ฯ

นนฺทิยมิคราชชาตกํ ทสมํ ฯ

อาวาริยวคฺโค ปฐโม ฯ

____________

ตสฺสุทฺทานํ

อถ กุชฺฌรเถสภ เกตุวโร

ทรีมุข สเนรุตา จ ปุน ๑

อปนนฺท สิรี จ สุจิตฺตวโร

อถ ธมฺมิก นนฺทิมิเคน ทส ฯ

๑ ม. วิโปถุํ ฯ ๒ ม. คจฺเฉสิ ฯ ๓ ม. สาเกเต อชฺชุนํ ฯ ๔ สี. ขุรปฺปาณิสฺส ฯ

ยุ. ขุรปาณิสฺส ฯ ๕ ม. นิเกตเน ฯ ๖ ม. อชฺชุเน วเน ฯ ๗ ม. สนฺนยฺห ฯ

เรายืนหันข้างให้พระเจ้าโกศลผู้ทรงพระแสงธนู เมื่อใด เมื่อนั้น เราพ้นจากมรณภัย มีความสุข กลับมาหามารดา.

จบ นันทิยมิคราชชาดกที่ ๑๐.

จบ อาวาริยวรรคที่ ๑.

_________________

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อาวาริยชาดก ๒. เสตเกตุชาดก

๓. ทรีมุขชาดก ๔. เนรุชาดก

๕. อาสังกชาดก ๖. มิคาโลปชาดก

๗. สิริกาฬกัณณิชาดก ๘. กุกกุฏชาดก

๙. ธัมมัทธชชาดก ๑๐. นันทิยมิคราชชาดก.