๑๐. นันทิยมิคราชชาดก เล่ม ๒๗

สเจ พฺราหฺมณ คจฺเฉสิ สาเกตํ (๑) อญฺชนํ (๒) วนํ

วชฺชาสิ นนฺทิยํ นาม ปุตฺตํ อสฺมากโมรสํ

มาตาปิตา จ เต วุฑฺฒา เต ตํ อิจฺฉนฺติ ปสฺสิตุํ.

พ่อพราหมณ์ ถ้าท่านไปป่าอัญชันเมืองสาเกตุ

ช่วยบอกเนื้อลูกชายในไส้ของข้าพเจ้าที่ชื่อนันทิยะด้วยว่า

พ่อแม่ของเจ้าแก่เฒ่าปรารถนาจะพบเจ้า

(เนื้อนันทิยโพธิสัตว์ประกาศข้อความนี้ว่า)

ภุตฺตา มยา นิวาปานิ ราชิโน ปานโภชนํ

ตํ ราชปิณฺฑํ อวโภตฺตุํ นาหํ พฺราหฺมณ มุสฺสเห.

ท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าได้กินหญ้า น้ำ

และข้าวของพระราชา

ก้อนข้าวของพระราชานั้น

ข้าพเจ้าจะไม่พยายามกินให้เสียเปล่า

โอทหิสฺสามหํ ปสฺสํ ขุรปฺปานิสฺส ราชิโน

ตทาหํ สุขิโต มุตฺโต อปิ ปสฺเสยฺย มาตรํ.

ข้าพเจ้าจะหันข้างให้พระราชาผู้ทรงถือธนู

เมื่อนั้นข้าพเจ้าจะพึงพ้นความตาย

ได้รับความสุข พบเห็นพ่อแม่ได้บ้าง

(พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสว่า)

มิคราชา ปุเร อาสึ โกสลสฺส นิเกตเว (๑)

นนฺทิโย นาม นาเมน อภิรูโป จตุปฺปโท.

เมื่อก่อนเราได้เป็นพญาเนื้อ ๔ เท้า

มีรูปงามชื่อว่านันทิยะ อยู่ ณ ที่ประทับของพระเจ้าโกศล

ตํ มํ วธิตุมาคจฺฉิ ทายสฺมึ อญฺชนาวเน (๑)

ธนุํ อารชฺชํ กตฺวาน อุสุํ สนฺธาย (๒) โกสโล.

พระเจ้าโกศลได้เสด็จมาที่อัญชนามฤคทายวัน

ทรงโก่งธนู สอดลูกศรเพื่อจะฆ่าเรา

ตสฺสาหํ โอทหึ ปสฺสํ ขุรปฺปานิสฺส ราชิโน

ตทาหํ สุขิโต มุตฺโต มาตรํ ทฏฺฐุมาคโตติ.

นฺทิยมิคราชชาตกํ ทสมํ. อวาริยวคฺโค ปฐโม. ตสฺสุทฺทานํ

อถ กุชฺฌรเถสภ เกตุวโร

สทรีมุข เนรุ ลตา จ ปุน

อปนนฺท สิรี จ สุจิตฺตวโร

อถ ธมฺมิก นนฺทิมิเคน ทสาติ.

เราได้หันข้างให้พระราชาผู้ทรงเหนี่ยวธนูพระองค์นั้น

เมื่อนั้นเราจึงพ้นความตาย ได้รับความสุข มาพบพ่อแม่

นันทิยมิคราชชาดกที่ ๑๐ จบ

อวาริยวรรคที่ ๑ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อวาริยชาดก ๒. เสตเกตุชาดก

๓. ทรีมุขชาดก ๔. เนรุชาดก

๕. อาสังกชาดก ๖. มิคาโลปชาดก

๗. สิริกาฬกัณณิชาดก ๘. กุกกุฏชาดก

๙. ธัมมัทธชชาดก ๑๐. นันทิยมิคราชชาดก