๓. สุสีมชาดก เล่ม ๒๗

๓. สุสีมชาดก (๑๖๓)

ว่าด้วยพระเจ้าสุสีมะ

(ปุโรหิตโพธิสัตว์ทูลถามพระเจ้าสุสีมะถึงข่าวที่ได้ฟังมาว่า)

{๑๗๕} [๑๗๕] ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระนามว่าสุสีมะ ช้างดํามีงาขาว ประดับ ด้วยข่ายทองกว่า ๑๐๐ เชือกเศษเหล่านี้เป็นของพระองค์ พระองค์ทรงระลึกถึงพระจริยาวัตรที่พระบิดาและพระอัยยกาทรง ปฏิบัติมา จึงตรัสว่า ‘เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น’ ดังนี้ เป็นความจริงหรือ พระเจ้าข้า(พระเจ้าสุสีมะตรัสรับว่า)

{๑๗๖} [๑๗๖] ดูก่อนพ่อมาณพ ช้างดำมีงาขาว ประดับด้วยข่ายทองประมาณ ๑๐๐ เชือกเหล่านี้เป็นของเรา เราระลึกถึงพระจริยาวัตรที่พระบิดาและพระอัยยกาทรงปฏิบัติมา จึงพูดว่า ‘เราจะให้ช้างเหล่านั้น แก่พราหมณ์เหล่าอื่น’ ดังนี้ เป็นความจริง

๔. คิชฌชาดก (๑๖๔)

ว่าด้วยสายตาแร้ง

(พระเจ้าพรหมทัตตรัสถามพญาแร้งโพธิสัตว์ว่า)

{๑๗๗} [๑๗๗] ว่ากันว่าแร้งย่อมเห็นซากศพได้ไกลถึง ๑๐๐ โยชน์เหตุไร แม้มาใกล้ข่ายและบ่วงแล้ว ท่านก็ยังไม่รู้สึกเล่า

(พญาแร้งโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๗๘} [๑๗๘] เมื่อใด จะมีความเสื่อม สัตว์ถึงคราวจะสิ้นชีวิต เมื่อนั้น แม้จะมาใกล้ข่ายและบ่วง ก็ไม่รู้สึกตัว