พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · วรุณวรรค
๒. สีลวนาคชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรุณวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๗๒. สีลวนาคชาตก (๒)
๒. สีลวนาคชาดก (๗๒)
ว่าด้วยพญาช้างสีลวะ
(รุกขเทวดาสถิตอยู่ในไพรสณฑ์นั้นในเวลาที่คนชั่วถูกแผ่นดินสูบจึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต วรุณวรรค สีลวนาคชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๘–๑๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๐–๓๐
อกตญฺญุสฺส โปสสฺส นิจฺจํ วิวรทสฺสิโน
สพฺพญฺเจ ปฐวึ ทชฺชา เนว นํ อภิราธเยติ.
สีลวนาคชาตกํ (๑) ทุติยํ.
- ๑ฉ.ม.สี.อิ. สีลวหตฺถิชาตกํ
คนอกตัญญูคอยจับผิดอยู่เป็นนิตย์
ถึงจะให้แผ่นดินทั้งหมด ก็ทำให้เขาพึงพอใจไม่ได้
สีลวนาคชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. สีลวนาคชาดก