๕. มัจฉชาดก เล่ม ๒๗

๔. รุกขธัมมชาดก (๗๔)

ว่าด้วยการมีญาติมาก ๆ เป็นการดี

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์แสดงรุกขธรรมแก่พวกเทวดาว่า)

{๗๔} [๗๔] มีญาติมากเป็นการดี แม้ต้นไม้ที่เกิดขึ้นในป่าหลายต้นรวมกันมาก ๆ ก็เป็นการดี ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่โดดเดี่ยว ถึงจะงอกงาม ใหญ่โตระดับเจ้าป่า ลมก็พัดให้โค่นล้มลงได้

๕. มัจฉชาดก (๗๕)

ว่าด้วยปลาขอฝน

(ปลาโพธิสัตว์เห็นความพินาศของหมู่ญาติ เพราะขาดนํ้า จึงทำ สัจจกิริยาร้องขอปัชชุนนเทวราชให้ช่วยทำให้ฝนตกลงมาว่า)

{๗๕} [๗๕] ข้าแต่ฝน ขอท่านจงตกลงมาเถิด ขอจงทำลายขุมทรัพย์ของ กาเสีย จงทำกาให้เศร้าโศก ขอจงช่วยปลดเปลื้องข้าพเจ้าและพวกญาติ ๆ ให้พ้นจากความเศร้าโศกด้วยเถิด

๖. อสังกิยชาดก (๗๖)

ว่าด้วยเมตตากรุณาทำให้ปลอดภัย

(พระฤๅษีโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่พวกพ่อค้าเกวียนว่า)

{๗๖} [๗๖] เราไม่มีความระแวงในหมู่บ้าน ไม่มีภัยในป่า เราได้ขึ้นทาง ตรงด้วยเมตตาและกรุณาแล้ว