๑. ปทุมชาดก เล่ม ๒๗

ยถา เกสา จ มสฺสู จ ฉินฺนํ ฉินฺนํ วิรูหติ

เอวํ รูหตุ เต นาสา ปทุมํ เทหิ ยาจิโต.

ผมและหนวดที่ขาดไปแล้ว ๆ ยังงอกขึ้นอีกฉันใด

ขอจมูกของท่านจงงอกขึ้นฉันนั้น

เราขอดอกบัวท่านแล้ว ขอท่านจงให้แก่เรา

(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๒ กล่าวขอว่า)

ยถา สารทิกํ พีชํ เขตฺเต วุตฺตํ วิรูหติ

เอวํ รูหตุ เต นาสา ปทุมํ เทหิ ยาจิโต.

พืชที่เก็บไว้ในฤดูใบไม้ร่วง เขาหว่านลงในนาแล้วงอกขึ้นฉันใด

ขอจมูกของท่านจงงอกขึ้นฉันนั้น

เราขอดอกบัวท่านแล้ว ขอท่านจงให้แก่เรา

(พระโพธิสัตว์ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๓ กล่าวขอว่า)

อุโภปิ วิลปนฺเตเต (๑) อปิ ปทฺมานิ ทสฺสติ

วชฺชุํ วา เต น วา วชฺชุํ นตฺถิ นาสาย รูหนา

เทหิ สมฺม ปทุมานิ ปทุมา เม เทหิ ยาจิโตติ. (๒)

ปทุมชาตกํ ปฐมํ.

คนทั้ง ๒ คนนี้เพ้อเจ้ออยู่ด้วยคิดว่า

ผู้นี้จะให้ดอกบัวแก่เราบ้าง พวกเขาจะพูดหรือไม่พูดก็ตาม

จมูกของท่านไม่มีทางจะงอกขึ้นได้

เราเพียงแต่ขอท่านเท่านั้น ท่านจงให้ดอกบัวแก่เรานะสหาย

ปทุมชาดกที่ ๑ จบ