๒. มุทุปาณิชาดก เล่ม ๒๗

ปาณิ เจ มุทุโก จสฺส นาโค จสฺส สุการิโต

อนฺธกาโร จ วสฺเสยฺย อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใด มีคนใช้ที่มีฝ่ามืออ่อนนุ่ม

ช้างที่ฝึกไว้ดีแล้ว เวลามืด และฝนตก

เมื่อนั้น พระองค์พึงสมประสงค์แน่นอน

(พระราชาโพธิสัตว์ไม่อาจจะรักษาพระราชธิดาไว้ได้ จึงได้ตรัสว่า)

อนลา มุทุสมฺภาสา ทุปฺปูรา ตา นทีสมา

สีทนฺติ นํ วิทิตฺวาน อารกา ปริวชฺชเย.

หญิงเหล่านั้นพูดจาอ่อนหวาน ไม่รู้จักพอ

ให้เต็มได้ยากเหมือนกับแม่น้ำ ย่อมจมลง(ในนรก)

บุคคลรู้ชัดเนื้อความข้อนั้นแล้ว พึงเว้นให้ห่างไกล

ยํ เอตา อุปเสวนฺติ ฉนฺทสา วา ธเนน วา

ชาตเวโทว สํ ฐานํ ขิปฺปํ อนุทหนฺติ นนฺติ.

หญิงเหล่านั้นคบหาชายใด

ด้วยความพอใจหรือด้วยทรัพย์ก็ตาม

ย่อมตามเผาผลาญชายนั้นทันที

เหมือนไฟป่าเผาผลาญพื้นที่ของตน

มุทุปาณิชาดกที่ ๒ จบ