๑. ปทุมชาดก เล่ม ๒๗

๒. ปทุมวรรค

๑. ปทุมชาดก (๒๖๑)

ว่าด้วยการขอดอกบัวด้วยพูดเกินจริง

(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๑ กล่าวขอดอกบัวชายจมูกแหว่งว่า)

{๓๘๒} [๓๘๒] ผมและหนวดที่ตัดแล้วโกนแล้วย่อมงอกขึ้นใหม่ได้ ฉันใด จมูก ของท่านก็ขอให้งอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกบัวท่าน ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๒ กล่าวขอว่า)

{๓๘๓} [๓๘๓] พืชที่เก็บไว้ในฤดูใบไม้ร่วงเอาหว่านลงในนาย่อมงอกขึ้นได้ ฉันใด จมูกของท่านก็ขอให้งอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกบัวท่าน ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๓ กล่าวขอว่า)

{๓๘๔} [๓๘๔] เขาทั้งสองคนคิดว่าท่านจักให้ดอกบัวแก่ตนจึงได้พูดเพ้อเจ้อไป พวกเขาจะพูดหรือไม่พูดก็ตาม จมูกของท่านก็ไม่มีทางงอกขึ้นได้ ดูก่อนสหาย ข้าพเจ้าขอดอกบัวท่าน ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด

๒. มุทุปาณิชาดก (๒๖๒)

ว่าด้วยการลวงด้วยฝ่ามืออันน่อนนุ่ม

(พระราชธิดาให้แม่นมเรียนคาถาเพื่อไปทูลพระราชกุมารว่า)