๖. อลีนจิตตชาดก เล่ม ๒๗

(พระดาบสโพธิสัตว์กล่าวยกย่องชมเชยพญาครุฑว่า)

{๑๕๘} [๑๕๘] ท่านนั้น เคารพยำเกรงผู้มีเพศประเสริฐกว่า แม้จะหิวก็ไม่อาจจะจับพญานาคซึ่งเข้าไปอยู่ภายในผ้าเปลือกไม้นั้นออกมากินได้ ขอท่านนั้นจงเป็นผู้อันพรหมคุ้มครองดำรงชีพอยู่สิ้นกาลนานเถิด อนึ่ง ขอภักษาหารอันเป็นทิพย์จงปรากฏแก่ท่านเถิด

๕. ภัคคชาดก (๑๕๕)

ว่าด้วยบิดาและบุตรอวยพรอายุให้กัน

(พราหมณ์โพธิสัตว์เห็นยักษ์ลงมาหาบิดา จึงกล่าวว่า)

{๑๕๙} [๑๕๙] ข้าแต่ท่านพ่อภัคคะขอท่านจงเป็นอยู่ ๑๒๐ ปี ขอปีศาจ จงอย่ากินฉันเลย ท่านจงเป็นอยู่ ๑๒๐ ปีเถิด(บิดาเห็นยักษ์ลงมาหาบุตร จึงกล่าวว่า)

{๑๖๐} [๑๖๐] แม้เจ้าก็จงเป็นอยู่ ๑๒๐ ปี พวกปีศาจจงกินยาพิษ เจ้าจงเป็น อยู่ ๑๒๐ ปีเถิด

๖. อลีนจิตตชาดก (๑๕๖)

ว่าด้วยอลีนจิตตราชกุมารผู้เป็นที่พึ่งของเหล่าเสนา

(พระบรมศาสดาครั้นทรงเล่าอดีตนิทานแล้วตรัสสรุปว่า)

{๑๖๑} [๑๖๑] เสนาหมู่ใหญ่อาศัยพระราชกุมารอลีนจิต จึงได้มีใจรื่นเริง ช่วยกันจับเป็นพระเจ้าโกศลผู้ไม่ทรงพอด้วยราชสมบัติของพระองค์ได้ ฉันใด

{๑๖๒} [๑๖๒] ภิกษุผู้สมบูรณ์ด้วยนิสสัย ปรารภความเพียร เจริญกุศลธรรม เพื่อบรรลุธรรมอันเป็นแดนเกษม จากโยคะอยู่ ก็พึงบรรลุธรรม เป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง ได้โดยลำดับ ฉันนั้น

๗. คุณชาดก (๑๕๗)

ว่าด้วยให้คำนึงถึงมิตตธรรม

(สุนัขจิ้งจอกเข้าไปหาราชสีห์โพธิสัตว์แล้วแจ้งเรื่องที่ตนถูกลูกเมีย ของราชสีห์รบกวนว่า)

{๑๖๓} [๑๖๓] ผู้เป็นใหญ่ย่อมขับไล่ผู้น้อยไปตามทางที่ตนต้องการได้ นี่เป็นธรรมดาของผู้มีกำลัง นางเนื้อผู้มีเขี้ยวแหลมคมของท่านได้ คุกคามลูกเมียของเรา ขอท่านทราบเถิด ภัยเกิดแต่ที่พึ่งแล้ว(ราชสีห์โพธิสัตว์กล่าวเตือนนางราชสีห์ว่า)

{๑๖๔} [๑๖๔] มิตรถึงแม้จะมีกำลังน้อย แต่ตั้งอยู่ในมิตตธรรม ก็ชื่อว่าเป็น ญาติ เป็นเผ่าพันธุ์ เป็นมิตร และเป็นเพื่อนของเรา แน่ะนางผู้มีเขี้ยวแหลมคมท่านอย่าดูหมิ่นสุนัขจิ้งจอกตัวนี้ซึ่งให้ ชีวิตแก่เราไว้