๘. วิฆาสาทชาดก เล่ม ๒๗

สุสุขํ วต ชีวนฺติ เย ชนา วิฆาสาทิโน

ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปาสํสา สมฺปราเย จ สุคฺคตี.

พวกคนกินเดนพากันอยู่สบายจริงหนอ

ซ้ำได้รับการสรรเสริญในปัจจุบันและจะมีสุคติในโลกหน้า

(ดาบสรูปหนึ่งเรียกดาบสที่เหลือมากล่าวว่า)

สุกสฺส (๑) ภาสมานสฺส น นิสาเมถ ปณฺฑิตา

อิทํ สุณาถ โสทริยา อเมฺหวายํ ปสํสติ.

ท่านบัณฑิตผู้ร่วมอุทรทั้งหลาย

พวกท่านไม่สนใจที่จะฟังนกแขกเต้าพูด

พวกท่านจงฟังคำของนกแขกเต้า

นกแขกเต้าตัวนี้กำลังสรรเสริญพวกเราเป็นแน่

(นกแขกเต้ากล่าวกับดาบสเหล่านั้นว่า)

นาหํ ตุเมฺห ปสํสามิ กุณปาทา สุณาถ เม

อุจฺฉิฏฺฐโภชิโน ตุเมฺห น ตุเมฺห วิฆาสาทิโน.

ข้าพเจ้าไม่ได้สรรเสริญพวกท่าน

ท่านผู้กินซากศพทั้งหลาย พวกท่านจงฟังข้าพเจ้า

พวกท่านเป็นผู้บริโภคอาหารที่เหลือทิ้ง

แต่มิใช่ผู้บริโภคอาหารที่เป็นเดน

(ดาบสทั้งหมดฟังคำของนกแขกเต้าแล้ว ได้กล่าวว่า)

สตฺตวสฺสา ปพฺพชิตา มชฺฌารญฺเญ (๑) สิขณฺฑิโน

วิฆาเสเนว ยาเปนฺตา มยํ เจ โภโต คารยฺหา.

เก นุ โภโต ปสํสิยา.

พวกเราบวชมาแล้ว ๗ พรรษา เกล้ามวยผม

เลี้ยงชีพด้วยอาหารที่เป็นเดนอยู่ท่ามกลางป่า

ถ้าหากพวกเราเป็นผู้สมควรที่ท่านจะติเตียน

แล้วพวกไหนเล่าเป็นผู้สมควรที่ท่านจะสรรเสริญ

(ท้าวสักกเทวราชโพธิสัตว์ต้องการจะให้ดาบสเหล่านั้นเกิดความละอาย จึงกล่าวว่า)

ตุเมฺห สีหานํ พฺยคฺฆานํ วาฬานญฺจาวสิฏฺฐกํ

อุจฺฉิฏฺเฐเนว ยาเปนฺตา มญฺญิิโวฺห วิฆาสาทิโน.

พวกท่านเลี้ยงชีพด้วยอาหารอันเหลือทิ้งของราชสีห์

เสือโคร่ง และเนื้อร้าย ยังสำคัญตนว่า เป็นคนกินเดน

(ท้าวเธอเมื่อจะบอกข้อความนั้นแก่ดาบสเหล่านั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๖ ว่า)

เย พฺราหฺมณสฺส สมณสฺส อญฺญสฺส จ (๑) วณิพฺพิโน (๒)

ทตฺวาว (๓) เสสํ ภุญฺชนฺติ เต ชนา วิฆาสาทิโนติ.

วิฆาสาทชาตกํ อฏฺฐมํ.

ชนเหล่าใดให้อาหารแก่สมณะ พราหมณ์

และวณิพกอื่น ๆ แล้วบริโภคอาหารที่เหลือ

ชนเหล่านั้นชื่อว่าเป็นคนกินเดน

วิฆาสาทชาดกที่ ๘ จบ