๘. วิฆาสาทชาดก เล่ม ๒๗

(เทพธิดากล่าวว่า)

{๙๕๐} [๙๖๒] ข้าพเจ้าไม่ได้อาศัยท่านเลี้ยงชีพและไม่ได้เป็นลูกจ้างของท่าน ดูก่อนภิกษุตัวท่านเองนั่นแหละควรรู้การกระทำอันเป็นเหตุ ให้ไปสู่สุคติ

๘. วิฆาสาทชาดก (๓๙๓)

ว่าด้วยการกินของที่เป็นเดน

(ท้าวสักกะผู้เป็นโพธิสัตว์จำแลงร่างเป็นนกแขกเต้ามาเพื่อให้ดาบส เหล่านั้นสลดใจกล่าวว่า)

{๙๕๑} [๙๖๓] เหล่าคนที่บริโภคของเป็นเดนช่างอยู่สบายกันจริงหนอ ชาตินี้ ก็ได้รับสรรเสริญ ชาติหน้าก็จะไปสุคติกัน

(ดาบสรูปหนึ่งกล่าวกะดาบสที่เหลือว่า)

{๙๕๒} [๙๖๔] ท่านผู้ร่วมอุทรผู้เป็นบัณฑิตทั้งหลาย เมื่อนกแก้วพูดอยู่ ท่าน ทั้งหลายก็มิได้ตั้งใจฟัง ท่านทั้งหลายจงฟังคำของนกนั้น มัน กำลังสรรเสริญพวกเราอยู่เป็นแน่(นกแขกเต้าจำแลงกล่าวกะดาบสเหล่านั้นว่า)

{๙๕๓} [๙๖๕] ข้าพเจ้าไม่ได้สรรเสริญพวกท่านหรอก ท่านผู้กินซากศพทั้งหลาย ขอพวกท่านจงฟังข้าพเจ้า พวกท่านเป็นผู้กินของที่เขาทิ้งแล้ว ไม่ใช่ผู้กินของเป็นเดน

(ดาบสเหล่านั้นครั้นได้ฟังคำของนกแขกเต้าแล้วได้กล่าวว่า)

{๙๕๔} [๙๖๖] พวกเราเป็นนักบวชกระหมวดมวยผม ยังชีพอยู่ด้วยของเหลือเดนเท่านั้น อยู่กลางป่ามาตลอด ๗ ปี ถ้าพวกเราจะพึงถูกท่านผู้เจริญตำหนิแล้ว ก็ใครเล่าที่ท่านผู้เจริญจะพึงสรรเสริญ(ท้าวสักกะผู้โพธิสัตว์ต้องการจะให้ดาบสเหล่านั้นละอายใจจึงตรัสว่า)

{๙๕๕} [๙๖๗] ท่านทั้งหลายยังชีพอยู่ด้วยของทิ้งแล้ว ซึ่งราชสีห์ เสือ และ เนื้อทั้งหลายเหลือไว้กลับมาสำคัญตนว่าเป็นผู้บริโภคของเหลือเดน{๙๕๖} [๙๖๘] ชนเหล่าใดให้อาหารแก่พราหมณ์ สมณะ หรือวณิพกอื่นแล้ว บริโภคส่วนที่เหลือ ชนเหล่านั้นแหละชื่อว่าผู้บริโภคของเหลือเดน

๙. วัฏฏกชาดก (๓๙๔)

ว่าด้วยการทำให้เกิดความสุข

(นกคุ่มโพธิสัตว์กล่าวต้อนรับกาเหลาะแหละว่า)

{๙๕๗} [๙๖๙] ดูก่อนลุงกา ท่านบริโภคอาหารของมนุษย์อันประณีต คือ เนยใส และนํ้ามัน เมื่อเป็นเช่นนั้น เพราะเหตุไรท่านจึงซูบผอม(กาได้ฟังคำนั้นแล้ว ก็กล่าวว่า)

{๙๕๘} [๙๗๐] เมื่อกาอยู่ในท่ามกลางศัตรู แสวงหาเหยื่ออยู่ในที่นั้น ๆ มีใจหวาดสะดุ้งอยู่เป็นนิจ ที่ไหนจะอ้วนได้เล่า{๙๕๙} [๙๗๑] พวกกามีใจหวาดสะดุ้งอยู่เป็นนิจ อาหารที่ได้มาด้วยบาปกรรม ก็ทำให้อิ่มได้ ดูก่อนนกกระจาบ เราซูบผอมเพราะเหตุนั้น