๙. วัฏฏกชาดก เล่ม ๒๗

(ดาบสเหล่านั้นครั้นได้ฟังคำของนกแขกเต้าแล้วได้กล่าวว่า)

{๙๕๔} [๙๖๖] พวกเราเป็นนักบวชกระหมวดมวยผม ยังชีพอยู่ด้วยของเหลือเดนเท่านั้น อยู่กลางป่ามาตลอด ๗ ปี ถ้าพวกเราจะพึงถูกท่านผู้เจริญตำหนิแล้ว ก็ใครเล่าที่ท่านผู้เจริญจะพึงสรรเสริญ(ท้าวสักกะผู้โพธิสัตว์ต้องการจะให้ดาบสเหล่านั้นละอายใจจึงตรัสว่า)

{๙๕๕} [๙๖๗] ท่านทั้งหลายยังชีพอยู่ด้วยของทิ้งแล้ว ซึ่งราชสีห์ เสือ และ เนื้อทั้งหลายเหลือไว้กลับมาสำคัญตนว่าเป็นผู้บริโภคของเหลือเดน{๙๕๖} [๙๖๘] ชนเหล่าใดให้อาหารแก่พราหมณ์ สมณะ หรือวณิพกอื่นแล้ว บริโภคส่วนที่เหลือ ชนเหล่านั้นแหละชื่อว่าผู้บริโภคของเหลือเดน

๙. วัฏฏกชาดก (๓๙๔)

ว่าด้วยการทำให้เกิดความสุข

(นกคุ่มโพธิสัตว์กล่าวต้อนรับกาเหลาะแหละว่า)

{๙๕๗} [๙๖๙] ดูก่อนลุงกา ท่านบริโภคอาหารของมนุษย์อันประณีต คือ เนยใส และนํ้ามัน เมื่อเป็นเช่นนั้น เพราะเหตุไรท่านจึงซูบผอม(กาได้ฟังคำนั้นแล้ว ก็กล่าวว่า)

{๙๕๘} [๙๗๐] เมื่อกาอยู่ในท่ามกลางศัตรู แสวงหาเหยื่ออยู่ในที่นั้น ๆ มีใจหวาดสะดุ้งอยู่เป็นนิจ ที่ไหนจะอ้วนได้เล่า{๙๕๙} [๙๗๑] พวกกามีใจหวาดสะดุ้งอยู่เป็นนิจ อาหารที่ได้มาด้วยบาปกรรม ก็ทำให้อิ่มได้ ดูก่อนนกกระจาบ เราซูบผอมเพราะเหตุนั้น

{๙๖๐} [๙๗๒] ดูก่อนนกคุ่ม ส่วนท่านกินแต่หญ้าและพืชหยาบ ๆ มีรสอร่อยน้อย เมื่อเป็นเช่นนั้น เพราะเหตุอะไรท่านจึงอ้วนพีเล่า(นกคุ่มบอกเหตุที่ตัวเองอ้วนให้กาฟังว่า)

{๙๖๑} [๙๗๓] ดูก่อนลุงกา เรายังชีพอยู่ด้วยความมักน้อยในอาหาร ๑ ด้วยความคิดแต่น้อย ๑ ด้วยไม่หากินไกล ๑ ด้วยอาหารตามมีตาม ได้ ๑ เราเป็นผู้อ้วนพีเพราะเหตุ ๔ อย่างนั้น{๙๖๒} [๙๗๔] เป็นความจริง คนที่มีความมักน้อย คิดถึงความสุขแต่น้อย และถือเอาประมาณในอาหารแต่พอดี ย่อมมีความเป็นไปที่สงบเย็น

๑๐. มณิชาดก (๓๙๕)

ว่าด้วยแก้วมณีห้อยคอกา

(นกพิราบโพธิสัตว์เห็นกาเข้า จึงกล่าวเยาะเย้ยว่า)

{๙๖๓} [๙๗๕] นานแล้วหนอ เราเพิ่งเห็นสหายประดับแก้วมณี สหายของ เราแต่งหนวดเสียเรียบร้อย ช่างงามจริงหนอ

(กาได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๙๖๔} [๙๗๖] เรามัวยุ่งอยู่ในราชการ หาโอกาสไม่ได้ จึงมีเล็บและขนปีก ยาวรุงรัง เป็นเวลานานมาแล้ว เราเพิ่งได้ช่างกัลบกในวันนี้ จึงให้ถอนขนออกจนหมด(นกพิราบโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๙๖๕} [๙๗๗] ท่านได้ช่างกัลบกที่หาได้ยากแล้วให้ถอนขนออกเช่นนี้ ก็ให้เขาถอนไปเถอะ เออก็อะไรเล่าแขวนอยู่ที่คอของท่าน สหายรัก