๕. วัฏฏกชาดก เล่ม ๒๗

{๓๓} [๓๓] นกกระจาบทั้งหลายเริงร่าพร้อมกัน จึงพาเอาข่ายไปได้ แต่ เมื่อใด พวกมันกลับทะเลาะกันเอง เมื่อนั้น พวกมันจึงจักตก อยู่ในอำนาจเรา

๔. มัจฉชาดก (๓๔)

ว่าด้วยพญาปลาหมกมุ่นในกาม

(พญาปลามัวหมกมุ่นในกามจึงติดข่าย ถูกชาวประมงจับไปอยู่ กลัว นางปลาภรรยาเข้าใจผิด จึงคร่ำครวญว่า)

{๓๔} [๓๔] ความเย็นความร้อนและการติดอยู่ในแหมิได้ทำให้เรา เดือดร้อนใจ แต่การที่นางปลาสำคัญว่าเราไปหลงนางปลาตัว อื่นนี่ซิทำให้เราเดือดร้อนใจนัก

๕. วัฎฎกชาดก (๓๕)

ว่าด้วยการอ้างสัจจะ

(นกคุ่มโพธิสัตว์ปรารภสัจจะที่มีอยู่ในตน ทำสัจจกิริยาห้ามไฟป่าว่า)

{๓๕} [๓๕] ปีกของเรามีอยู่ แต่ก็บินไม่ได้ เท้าทั้งสองของเราก็มีอยู่ แต่ก็ เดินไม่ได้มารดาบิดาของเราก็หนีออกไปแล้ว ข้าแต่ไฟ ได้โปรดถอยกลับไปเถิด

๖. สกุณชาดก (๓๖)

ว่าด้วยนกโพธิสัตว์เห็นภัยเกิดจากที่พึ่ง

(นกโพธิสัตว์เห็นกิ่งไม้สีกันทำให้เกิดไฟป่า จึงกล่าวกะฝูงนกว่า)

{๓๖} [๓๖] นกทั้งหลายอาศัยต้นไม้ใด ต้นไม้นั้นย่อมปล่อยไฟลงมา นก ทั้งหลายจงพากันหนีไปอยู่ที่อื่นเถิด ภัยได้เกิดจากที่พึ่งของ พวกเราเสียแล้ว

๗. ติตติรชาดก (๓๗)

ว่าด้วยผลของการอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่

(พระบรมศาสดาทรงนำอดีตนิทานที่เสวยพระชาติเป็นนกกระทา บัณฑิตมาตรัสสอนภิกษุทั้งหลายว่า)

{๓๗} [๓๗] นรชนเหล่าใดฉลาดในธรรม นอบน้อมต่อผู้ใหญ่ กว่า นรชนเหล่านั้นเป็นผู้ควรแก่การสรรเสริญในปัจจุบันนี้และมีสุคติ เป็นที่ไปในเบื้องหน้า