๕. อันตชาดก เล่ม ๒๗

อุสภสฺเสว เต ขนฺโธ สีหสฺเสว วิชมฺภิตํ

มิคราช นโม ตฺยตฺถุ อปิ กิญฺจิ ลภามเส.

พญาเนื้อ ลำตัวของท่านเหมือนพญาโคอุสภะ

การเยื้องกรายของท่านดุจพญาราชสีห์

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมท่าน ข้าพเจ้าจะได้อะไรบ้างเล่า

(สุนัขจิ้งจอกได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

กุลปุตฺโต ชานาติ ๑ กุลปุตฺตํ ปสํสิตุํ

มยูรคีวสงฺกาส อิโต ปริยาหิ วายส.

กุลบุตรรู้จักสรรเสริญกุลบุตรด้วยกัน

นี่พ่อกาผู้มีสร้อยคองามเหมือนนกยูง

เชิญท่านลงจากต้นละหุ่งเถิด

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์เห็นกิริยาของกากับสุนัขจิ้งจอก จึงกล่าวว่า)

มิคานํ โกฏฺฐุโก (๑) อนฺโต ปกฺขีนํ ปน วายโส

เอรณฺโฑ อนฺโต รุกฺขานํ ตโย อนฺตา สมาคตาติ.

อนฺตชาตกํ ปญฺจมํ.

บรรดามฤคชาติทั้งหลาย สุนัขจิ้งจอกเป็นสัตว์ที่เลวที่สุด

บรรดาปักษีทั้งหลาย กาเป็นสัตว์ที่เลวที่สุด

และบรรดารุกขชาติทั้งหลาย ต้นละหุ่งเป็นต้นไม้ที่เลวที่สุด

ที่สุด ๓ อย่าง มาประจวบกันเข้าแล้ว

อันตชาดกที่ ๕ จบ