๔. ชัมพุขาทกชาดก เล่ม ๒๗

โกยํ พินฺทุสฺสโร วคฺคุ สรวนฺตานมุตฺตโม (๑)

อจฺจุโต ชมฺพุสาขาย โมรจฺฉาโปว กูชติ.

ใครนั่นมีเสียงหยดย้อยยอดเยี่ยม

กว่าสัตว์ที่มีเสียงไพเราะทั้งหลาย จับอยู่ที่กิ่งต้นหว้า

เจรจาด้วยสำเนียงอันน่าพอใจ คล้ายลูกนกยูง

(กาสรรเสริญตอบสุนัขจิ้งจอกว่า)

กุลปุตฺโต ชานาติ (๑) กุลปุตฺตํ ปสํสิตุํ

พฺยคฺฆจฺฉาปสทิสวณฺณ (๒) ภุญฺช สมฺม ททามิ เต.

กุลบุตรรู้จักสรรเสริญกุลบุตรด้วยกัน

นี่ท่านผู้มีผิวพรรณเช่นกับลูกเสือโคร่ง

เชิญท่านบริโภคเถิดเพื่อน

เราจะให้ลูกหว้าสุกแก่ท่าน

(เทวดาโพธิสัตว์เห็นกากับสุนัขจิ้งจอกกล่าวยกย่องกันตามที่ไม่เป็นจริง จึง กล่าวว่า)

จิรสฺสํ วต ปสฺสามิ มุสาวาที สมาคเต

วนฺตาทํ กุณปาทญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสํสเกติ.

ชมฺพุขาทกชาตกํ จตุตฺถํ.

เราเห็นมานานแล้ว

คนที่มาประชุมกันพูดเท็จ สรรเสริญกันเอง

คือ กากินอาหารที่เขาคายแล้วและสุนัขจิ้งจอกกินซากศพ

ชัมพุขาทกชาดกที่ ๔ จบ