๓. กายนิพพินทชาดก เล่ม ๒๗

ผุฏฺฐสฺส เม อญฺญตเรน พฺยาธินา

โรเคน พาฬฺหํ ทุขิตสฺส รุปฺปโต

ปริสุสฺสติ ขิปฺปมิทํ กเฬวรํ

ปุปฺผํ ยถา ปํสุนิ อาตเป กตํ.

เมื่อเราถูกโรคภัยอย่างใดอย่างหนึ่งเบียดเบียนอยู่

ได้รับทุกข์อย่างแรงกล้า

ร่างกายนี้จักซูบซีดโดยฉับพลัน

เหมือนดอกไม้ตกอยู่ที่ทรายกลางแดด

อชญฺญํ ชญฺญสงฺขาตํ อสุจึ สุจิสมฺมตํ

นานากุณปปริปูรํ ชญฺญรูปํ อปสฺสโต.

ร่างกายอันไม่น่าพอใจกลับเป็นสิ่งที่น่าพอใจ

ไม่สะอาดกลับเข้าใจว่าเป็นสิ่งที่สะอาด

เต็มไปด้วยซากศพนานาชนิด

ปรากฏเป็นที่น่าพอใจแก่ผู้ไม่เห็นความจริง

ธิรตฺถุมํ อาตุรํ ปูติกายํ

เชคุจฺฉิยํ (๑) อสุจึ พฺยาธิธมฺมํ

ยตฺถปฺปมตฺตา อธิมุจฺฉิตา ปชา

หาเปนฺติ มคฺคํ สุคตูปปตฺติยาติ.

กายนิพฺพินฺทชาตกํ ตติยํ.

น่าติเตียนนัก ร่างกายอันเปื่อยเน่า กระสับกระส่าย

น่าเกลียด ไม่สะอาด มีความเจ็บป่วยเป็นธรรมดา

ที่หมู่สัตว์พากันมัวเมาหมกมุ่นอยู่

แล้วทำทางที่จะเข้าถึงสุคติให้เสื่อม

กายนิพพินทชาดกที่ ๓ จบ