๓. กายนิพพินทชาดก เล่ม ๒๗

{๔๗๗} [๔๗๗] ข้าพระบาทถูกพญากาทั้งสองนั้นส่งมาเป็นทูตจึงได้มาในที่นี้ ข้าพระบาทจะแสดงความจงรักภักดีต่อเจ้านายจึงได้จิกจมูก ของคนเชิญเครื่องเสวยจนเป็นแผล

๓. กายนิพพินทชาดก (๒๙๓)

ว่าด้วยความเบื่อหน่ายร่างกาย

(พระฤๅษีโพธิสัตว์เมื่อเปล่งอุทานถึงฌานสุข ได้กล่าวว่า)

{๔๗๘} [๔๗๘] เมื่อเราถูกความป่วยไข้อย่างหนึ่งสัมผัส ถูกโรคเบียดเบียน ได้ รับทุกขเวทนาอย่างสาหัส ร่างกายนี้จึงซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว ดุจดอกไม้ที่ทิ้งตากแดดไว้ที่ทราย{๔๗๙} [๔๗๙] ร่างกายอันไม่น่าพอใจกลับนับว่าน่าพอใจ ที่ไม่สะอาดกลับเข้าใจ กันว่าเป็นของสะอาด เต็มไปด้วยซากศพนานาชนิด ปรากฏแก่ ปุถุชนผู้ไม่เห็นแจ้งว่าเป็นของน่าพอใจ{๔๘๐} [๔๘๐] น่าตำหนิแท้ ร่างกายที่เปื่อยเน่า กระสับกระส่าย น่ารังเกียจ ไม่สะอาดมีความป่วยไข้เป็นธรรมดาเป็นที่ที่หมู่สัตว์ผู้ ประมาทหมกมุ่นอยู่ทำให้หนทางเพื่อความเข้าถึงสุคติเสื่อมไปนี้

๔. ชัมพุขาทกชาดก (๒๙๔)

ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกอยากกินลูกหว้า

(สุนัขจิ้งจอกแกล้งกล่าวสรรเสริญกาเพื่อลวงกินลูกหว้าว่า)

{๔๘๑} [๔๘๑] ใครกันนี่มีเสียงไพเราะเพราะพริ้งเยี่ยมกว่าสัตว์ผู้ที่มีเสียง เพราะทั้งหลาย จับอยู่ที่กิ่งต้นหว้ากู่ร้องอยู่เหมือนลูกนกยูง