arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๗

๑๐. ปุณณเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในวรรคที่ ๗มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๗ ปุณณเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๕๑–๓๕๒

หน้า ๓๕๑

๙. ฉันนเถรคาถา

สุภาษิตสรรเสริญรสพระธรรม

นัยว่า ท่านพระฉันนเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๐๖}[๖๙] เราฟังธรรมซึ่งมีรสอันประเสริฐของพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็นพระมหาสมณะแล้ว ได้ดำเนินไปสู่ทางที่พระพุทธเจ้า ผู้ทรงมีพระสัพพัญญุตญาณอันประเสริฐทรงแสดงไว้แล้ว เพื่อบรรลุอมตธรรม พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ทรงเป็นผู้ฉลาดในทางอันเกษมจากโยคะ

๑๐. ปุณณเถรคาถา

สุภาษิตสรรเสริญศีลและปัญญา

นัยว่า ท่านพระปุณณเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๐๗}[๗๐] ในโลกนี้ ศีลเท่านั้นเป็นเลิศ แต่ผู้มีปัญญาเป็นผู้สุงสุด ชัยชนะทั้งในหมู่มนุษย์และหมู่เทวดาย่อมมีได้เพราะศีล และปัญญา

จบ สัตตมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระวัปปเถระ ๒. พระวัชชีปุตตกเถระ

๓. พระปักขเถระ ๔. พระวิมลโกณฑัญญเถระ

๕. พระอุกเขปกฏวัจฉเถระ ๖. พระเมฆิยเถระ

๗. พระเอกธัมมสวนิยเถระ ๘. พระเอกุทานิยเถระ

๙. พระฉันนเถระ ๑๐. พระปุณณเถระ

หน้า ๓๕๒

๘. อัฏฐมวรรค

๑. วัจฉปาลเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการบรรลุนิพพาน

นัยว่า ท่านพระวัจฉปาลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๐๘}[๗๑] พระโยคาวจรผู้มีปกติเห็นเนื้อความอันสุขุมและละเอียดยิ่ง เป็นผู้ฉลาดด้วยปัญญา อ่อนน้อมถ่อมตน ประพฤติศีล ของพระพุทธเจ้าโดยเอื้อเฟื้อ พึงได้บรรลุพระนิพพาน โดยไม่ยาก

๒. อาตุมเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการออกบวช

นัยว่า ท่านพระอาตุมเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๐๙}[๗๒] หน่อไม้อ่อนที่มียอดงอกงาม เจริญด้วยกิ่งก้านโดยรอบ ย่อมนำออกจากกอได้โดยยาก ฉันใด เมื่อคุณโยมนำภรรยามาให้แก่ฉันแล้ว ถ้าฉันมีบุตรหรือธิดาก็ยากที่จะถอนตนขึ้นออกบวชได้ ฉันนั้น เพราะฉะนั้น ขอโยม จงอนุญาตฉันเถอะ ตอนนี้ฉันก็เป็นบรรพชิตแล้ว

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑พระโยคาวจร ตามศัพท์แปลว่า พระผู้หยั่งลงสู่ความเพียร หมายถึงผู้ประกอบความเพียร หรือ ผู้เจริญภาวนา คือกำลังปฏิบัติสมถกัมมัฏฐานและวิปัสสนากัมมัฏฐาน เป็นศัพท์บัฌญัติชั้นหลัง เพื่อสื่อความให้ชัดในการแปลเท่านั้น (ในพระบาลีไม่มีศัพท์นี้)

จบ ๑๐. ปุณณเถรคาถา