๗. กุมาปุตตเถรสหายกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖. กุมาปุตตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความดี

นัยว่า ท่านพระกุมาปุตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๗๓}[๓๖] การฟังเป็นความดี การประพฤติมักน้อยเป็นความดี การอยู่โดยไม่มีห่วงใยเป็นความดีทุกเมื่อ การถามสิ่ง ที่เป็นประโยชน์เป็นความดี การทำตามโอวาทโดย เคารพเป็นความดี กิจมีการฟังเป็นต้นนี้เป็นสมณธรรม ของผู้ไม่มีกังวล

๙. กุมาปุตตเถรสหายกเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความเจริญฌาน

นัยว่า พระเถระผู้เป็นสหายของท่านพระกุมาปุตตเถระได้ภาษิตคาถา นี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๗๔}[๓๗] ภิกษุทั้งหลายไม่สำรวมท่องเที่ยวไปสู่ชนบทต่าง ๆ แต่ทอดทิ้งสมาธิ การเที่ยวไปตามแคว้นต่าง ๆ จักทำอะไรให้ได้เล่า เพราะฉะนั้น ภิกษุพึงกำจัดความแข่งดี อย่าให้มิจฉาวิตกและกิเลสมีตัณหาเป็นต้นครอบงำ เจริญฌานไป

๘. ควัมปติเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการพ้นกิเลส

นัยว่า ท่านพระควัมปติเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๗๕}[๓๘] เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายพากันนอบน้อมพระควัมปติ ผู้ห้ามแม่นํ้าสรภูให้หยุดไหลได้ด้วยฤทธิ์ ไม่ติดอยู่ในกิเลสใด ๆ ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งอะไรทั้งสิ้น เป็นผู้ผ่านพ้นกิเลส อันเป็นเครื่องข้องทั้งปวง เป็นมหามุนี ผู้ถึงสิ่งแห่งภพ

๙. ติสสเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับสติ

นัยว่า ท่านพระติสสเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๑๗๖}[๓๙] คนที่ถูกแทงด้วยหอกย่อมรีบพยายามถอนออก หรือเมื่อถูกไฟไหม้ที่ศีรษะย่อมรีบพยายามดับ ฉันใด ภิกษุ ก็พึงเป็นผู้มีสติรีบพยายามเพื่อละความกำหนัดยินดีในกามอยู่ ฉันนั้น